Dag boom van mij, dag grote vriend.

Heel erg lang geleden, toen de wereld een pure, vredevolle en nog volledig te ontdekken magische en wonderbaarlijke plek was, bracht ik, vermoedelijk bij een zondagse familiewandeling in het park, gefascineerd zoals ik, zelfs op die leeftijd al was, door de kracht van de natuur, een wilde kastanje mee naar huis, waaruit 2 piepkleine spiksplinternieuwe blaadjes ontsproten, en plantte ze in mijn eigen minuscule lapje grond in de grote tuin.
Zelfs met alle fantasie van de wereld, die me toen ook al eigen was, had ik nooit kunnen bedenken dat, meer dan 40 jaar later, zulk een teer begin uitgegroeid zou zijn tot een metershoge indrukwekkende reus met een korstige stam die ik niet eens meer kan omarmen. 
Elke keer ik in de tuin van m'n ouders kom bezoek ik steevast 'mijn' boom. 
'Dag boom', zeg ik dan met een vleugje ontroering, telkens opnieuw vol bewondering en met een warm gevoel vanbinnen, 'dag grote mooie sterke boom van me', en raak hem even liefdevol aan.
Dit jaar strooit m'n paardenkastanje uitzonderlijk gul met z'n mogelijke nakomelingen. Je moet verdorie goed opletten dat je niet tegen de vlakte schuift op dat tapijt van gevaarlijk bolle en spekgladde vruchten.
Regelmatig kan m'n moeder het overigens nog steeds niet laten, een beetje half brommend half giechelend, te verkondigen dat ik beter een tàmme kastanje gepoot had, 'dan hadden we er nu tenminste nog iets aan gehad'...
'Het is alsof hij het weet', dacht ik afgelopen week al een paar maal met een krop in m'n keel, 'het is alsof hij weet dat er een definitief afscheid zit aan te komen, en hij nog een allerlaatste maal alles geeft wat hij in zich heeft'.
Het huis wordt verkocht, met de fenomenale tuin, de tuinhuisjes, de vijvers, alle bloemen en fruit, en dus ook met mijn boom. En omdat hij op een nogal onpraktisch plekje staat is de de kans groot dat de nieuwe eigenaars hem zullen laten verwijderen...
Ik weet het wel: alles heeft z'n tijd, niets is voor eeuwig. Het leven is een aaneenschakeling van afscheid nemen en loslaten. En hoe gek het ook klinkt, deze kolossale, sensationeel prachtige en o zo geliefde boom, waar ik stiekem buitengewoon trots op ben, is nu het tastbaar symbool geworden van een levensperiode die we, bijzonder voelbaar en concreet, definitief afsluiten. 
Ze keek even van "ge meent het of wa?", mijn moeder, toen ik het haar vroeg maar ze wandelde toch welwillend mee de tuin is en schoot met mijn camera een paar leuke plaatjes van ons beide, van zotte ik en m'n grote boomvriend. Zo bewaren de mooie herinneringen toch een klein beetje beter, denk ik. Hoop ik. Misschien moest ik de komende dagen, zo snel even in 't voorbijgaan, ook nog maar eens uitgebreid m'n zakken vullen met z'n bolsters en kastanjes...
Dag boom, dag mijn machtige prachtige stoere paardenkastanje, dag m'n houten, groen getooide vriendelijke reus, dag m'n grote plantaardige vriend.
Ik zal je niet vergeten. Xxx

Oost west thuis best twijfels.

Begin augustus 2013 viel er een aangetekend schrijven in m'n brievenbus met de boodschap dat ik, na 17 jaar een bijzonder welwillende huurder te zijn geweest, 6 maanden de tijd kreeg om op te krassen. Eventjes lichte paniek, maar mijn vader vond de gelegenheid ideaal om iets voor mezelf te kopen. Zekerheid voor m'n oude dag, zei hij er nog bij. En dat hij wel financieel zou bijspringen. Aldus geschiedde.
Na 3 afwijzingen lukte het uiteindelijk toch om een sociale lening te pakken te krijgen, uiteraard met bijhorende voorwaarden: pand minstens 30 jaar oud en voor minimum 10.000 euro hoog noodzakelijke kosten. Zo nodig aangevuld met vaders spaarcentjes beschikte ik over een vermoedelijk heel nipt maar hopelijk toereikend bedrag om te starten met huizen-shoppen.
Na een paar weken bijzonder teleurstellend zoekwerk nam ik makelaar Andy onder de arm. Ik zal nooit die ene speciale vrijdag vergeten waarop we in m'n vertrouwde buurt samen in één keer alle mogelijkheden, die enigsinds voldeden aan zowel de financiële als de praktische eisen, bezochten.
En ook nu viel de ene na de andere flat verschrikkelijk tegen...
Maar ze zeggen niet voor niets "de leste zullen de beste zijn"!...
Het vroeg, zelfs van mij, nog behoorlijk wat inbeeldingsvermogen, maar al gauw realiseerde ik me dat dit appartement, door Andy vermoedelijk goe geweten als laatste gehouden, een bijzonder leuk opblinkbaar pareltje was.
Van dan af ging het ineens razendsnel. Er was besloten, getekend, gekocht, bijgelegd, betaald, gepland, in slechts 3 weken volledig verbouwd, opgekuist en geschilderd, en niet veel later ingepakt en verhuisd voor ik er goed en wel erg in had. Tot grote tevredenheid en blijdschap van vrienden, kennissen, familieleden en ook van mezelf.
Doch toen de rust stilletjesaan terug keerde nam de twijfel bezit van me. Was ik niet te snel geweest? Had ik betere dingen over het hoofd gezien?...
Om al die wilde gedachten in m'n dolle brein te sussen scrolde ik op het internet maandenlang bijna dagelijks door àlles wat ongeveer binnen hetzelfde budget en dezelfde buurt lag en aan alle denkbare eisen voldeed... in de hoop vooral nóóit iets beters te moeten tegenkomen!
Een paar weken geleden viel het me ineens op dat ik daar ongemerkt mee opgehouden was. Al die tijd passeerde absoluut niets dat enigszins kon tippen aan dit stekje hier m'n computerscherm en langzaamaan groeide daardoor de zekerheid over wat de vrienden, kennissen en familieleden al van dag één snapten: ik vond mijn ideale woonplekje en boetseerde het eigenwijs, artistiek en kleurrijk tot míjn huis, mijn éigen veilige thuis!
Met een diepe vreugde van binnen en een zalige glimlach van buiten dans ik nu regelmatig een oost-west-thuis-best-toerke rond de tafel en met vrolijk mee hobbelende poezen in m'n kielzog van kamer tot kamer.
Of ik sta, zoals onze va hier altijd deed, met m'n handen op m'n rug, volmaakt gelukkig, door de grote ramen over het bloemrijke terras heen naar het wijd open groene uitzicht te kijken, terwijl ik oprecht tevreden ook zijn woorden mompel: "Ja, het is goed zo." :-)