Bezoek!

Afgelopen zaterdag, vroege avond. 'k Had lekker gegeten en bij gebrek aan iets interessants of boeiends op de televisie -naar mijn goesting dan toch-, zat ik opnieuw achter m'n computer, de zoveelste puzzel te leggen. Da's tegenwoordig een activiteit met een hoog 'zen' gehalte voor mij, want blijkbaar stop ik dan even met denken en 'k relax er volledig van. 't Zal je daardoor dan ook niet echt verbazen dat ik van 't verschieten ongeveer een halve meter van m'n stoel omhoog sprong toen plots de deurbel ging. De bel van de buitendeur wel te verstaan, da's een belangrijk detail.
Sinds het begin van de lockdown heb ik eigenlijk zo goed als niemand meer gezien. Ja, de familie twee keer, via Skype. Maar dat telt niet echt mee, vind ik, al deed dat ook al wel serieus deugd. En inderdaad, ik ben drie keer m'n huis uit geweest, voor boodschappen en zo. Maar daarbij bleef ik telkens zo ver als ook maar enigszins menselijk mogelijk was uit de buurt van alle personen die ik tegen kwam. Voor al m'n enorme vensters passeert uiteraard ook nooit iemand. Als er hier volk voorbij loopt, dus in die 'niet-te-betreden' 'verboden-toegang' tuin, dan is dat meteen serieus verdacht, hé. Behalve natuurlijk als het de concierge is, die af en toe eens het naar beneden gesmeten afval bij elkaar raapt. In de hal kwam ik één keertje vriendin Kira van 't veertiende tegen. Klein babbeltje op grote afstand, maar toch erg fijn. En dat is het zo wel een beetje, qua 'mensen zien'.
Eén iemand vormt tegenwoordig wel een soort constante aanwezigheid. Met regelmaat gaat de deurbel aan de voordeur van m'n appartement zelf. Dat is dan steevast m'n sympathieke buurman van op het elfde, Serge, die even komt checken of alles goed met me is, en of ik misschien nog iets nodig heb van de supermarkt. Sinds de lockdown brengt hij m'n 'zware' boodschappen -hoofdzakelijk frisdrank- voor me mee, zodat ik daar tijdens mijn ontzettend schaarse en minutieus geplande miniwinkeluitstapjes alvast niet mee moet sleuren. Uitsluitend met hem genoot ik dus de afgelopen weken van wat babbeltjes in persoon, face to face, doch uiteraard wel steeds netjes met de aanbevolen afstand tussen ons in.
Wie o wie hing er dus in 's hemelsnaam op deze zaterdagavond onverwacht aan mijn deurbel???...
Ik checkte mijn videophone (da's zo'n parlofoon met beeld) en... barstte in lachen uit! Het schermpje vertoonde geen gezicht van iemand, maar werd volledig ingenomen door het etiket van een flesje Tripel van Westmalle. Ja, ik wist meteen wie er voor de deur stond, hoor. Een paar weken geleden hadden ze het al eens half lachend gezegd, m'n zus en schoonbroer: "Dat ze mij bij gelegenheid wel eens een Trippelke zouden komen brengen..." En ik stond daar eigenlijk verder totaal niet bij stil, maar blijkbaar was het een oprechte intentie geweest.
Ik opende de algemene voordeur en die van m'n eigen appartement, en m'n schoonbroer Eric zette voorzichtig twee flesjes Trippel in het midden van het halletje op de vloer neer, zodat ik ze, een beetje grappend, met wenselijke afstand én een handschoen aan kon binnen pakken. En kijk, daar stak ook het vrolijke gezicht van m'n lieve zus Jacinta om het hoekje!
Elke dag lopen ze een blokje om, en soms zijn dat ommetjes van ettelijke kilometers, doch steeds bijzonder keurig binnen de beperkingen van alle mogelijke veiligheidsmaatregelen, want daarmee nemen ze werkelijk geen énkel risico. En vandaag ging hun stevige wandeling dus uitzonderlijk eens van Merksem naar Deurne, met twee kado-Trippels op zak.
Staan babbelen in een piepklein halletje aan de twee liftdeuren, en bijgevolg ook met de nodige passage, was niet echt fijn, dus verplaatsten we ons geanimeerde gesprekje naar de grote inkomhal van het gebouw. Heeeeeeerlijk om hen beide zo vlakbij te zien en te spreken. Fantastisch om even een beeteke zottekes te kunnen doen, zoals we dat gewoon zijn, zo met elkaar. Fijn om uit eerste hand en zo rechtstreeks wat nieuwtjes over hen en hun twee fantastische dochters te horen. Gewoon super gezellig.
Rond acht uur barstte hier, zoals elke avond trouwens, het applaus voor alle hulpverleners los. Dat bracht onze ontmoeting naar buiten, op de grote trap voor het gebouw. En omdat ik vertelde dat er dan ook elke avond iemand op z'n hoorn speelde, zochten we samen naar het terras met die muzikant erop. Hij was blijkbaar wat aan de late kant, maar gaf toch nog een extra stukje ten beste, waarvoor hij van ons drie, in 't midden van de straat staande, een extra applausje kreeg.
En toen was het weer tijd voor Eric en Jacinta om aan de terugtocht te beginnen. Afscheid zo zonder knuffels of iets, 't is en blijft toch iets heel raar, hoor... We hebben dan maar extra gezwaaid, en nog eens, en nog eens... Met een heel erg gemengd gevoel zat ik even later weer achter m'n puzzel. Echt fantastisch om hen weer even zo dichtbij te hebben gehad, maar... zo dichtbij en eigenlijk tegelijkertijd toch ook o zo veraf. En de zaligheid van heel even bijzonder geliefd bezoek deed mijn appartement en m'n leven in dat ene moment behoorlijk leeg en eenzaam aanvoelen... Maar, dat heb ik ook maar meteen van me afgeschud. Geen negatieve gedachten! De mooie dingen koesteren, en daarmee uit. Gewoon gelukkig zijn dat er zoveel om me gegeven wordt. En, serieus genieten van den Trippel uiteraard. Of wat had je gedacht dan?!... ;-)
Dikke merci, Jacinta en Eric, voor deze ongelofelijk fijne volhoud-vitamientjes! ♥️♥️♥️

foto Eric Van Tichel

Gerommel op de rommelmarkt.

Al is het nog vroeg op deze zomerse zondagochtend, de zon laat zich al goed voelbaar gelden. Maar, geen nood, ik ben op alles voorbereid. En niet alleen met de vermoedelijk absoluut niet overbodige zonnecrème, flesjes met water en handdoekjes om zweet af te wissen. Ook boterhammetjes, frisse druifjes en een doosje zelfgebakken glutenvrije koekjes kregen een plekje naast de rollen plastiek zakjes, plakband, elastiekjes, een schaar, pen en papier, en alle andere praktische dingetjes die mogelijk handig van pas zouden kunnen komen op deze speciale dag. M'n enthousiasme was de voorbije week tijdens de gezellig rommelige voorbereidingen alleen maar gegroeid. Ik had er echt heel veel zin in, en ik was er ook volledig klaar voor. Tenminste, dat dacht ik toch...
Schoonbroer Eric kwam me oppikken. Samen met hem, mijn zus Jacinta en hun oudste dochter Noa, die hij al eerder ter plaatse afgezet had, ging ik een dagje spulletjes verkopen op een grote rommelmarkt in het Bouckenborghpark in Merksem. We vulden de auto met m'n enorme doos schoenen, wel 40 paar, en de vele zakken met kleding, electronica, huishoudgerief, decoratiespul en frullekes allerhande. Ook m'n koeltas, die voor de gelegenheid niet alleen dienst deed als ijskastje, maar eveneens als handtas en opslagplaats voor die vele, mogelijk nuttige hulpmiddeltjes, mocht mee. Een volle bak, die auto, letterlijk. 
Tijdens het korte ritje van Deurne naar Merksem vertelde Eric me dat hij eigenlijk niet snel genoeg weer terug in het park bij vrouw en dochter kon zijn. Bij het uitladen van de auto waren ze namelijk zowat letterlijk onder de voet gelopen door een stel bijzonder fanatieke zwarte dames, die metéén álles door elkaar graaiden en luid schreeuwend ronduit schandelijke dumpingprijzen eisten. Wel, ik zou ook ongerust zijn, mocht ik hen in dat soort tumult achtergelaten hebben. Niet dat die twee hun mannetje niet kunnen staan, maar toch... En het hele idee van zo'n overrompeling alleen al, het beangstigde mij. Daar was ik dus niét op voorbereid... En hoe zeer ik daar niet klaar voor was, bleek jammer genoeg onmiddellijk bij aankomst. We kregen niet eens de tijd de grote doos schoenen en de zakken met mijn te verkopen spulletjes deftig uit de auto te halen! Hardhandig moesten we alles beschermen, en ondanks ons direct en bijzonder kordaat optreden sneuvelden in minder dan een minuut het meeste van de verpakkingen en, extra jammer, ook een deel van de koopwaar. En gekocht werd er niet. Bij de 'inspectie-overval' van die luidruchtige en ongegeneerde dames bleek al snel dat ik voor hen niets 'gewenst' meegebracht had en dus gingen ze weer.
Beeld je daar bovenop de buren-verkopers even in, die constant stiekem wat centimeters van je plek inpikken, zelfs spullen uitspreiden vóór die van jou, en hun bezoekers óver jouw koopwaar naar hun kraam heen leiden, kinderwagens en al. Nog meer sneuvelende dingetjes dus uiteraard -aaaaaargh! nondemiljaaaar!- en een standje dat ook nog eens stukje bij beetje helemaal onder hopen extra stof en zand verdwijnt. En om het plaatje compleet te maken zakten de allereerste 'echte' klanten behoorlijk kortaf, totaal onbeschoft eigenlijk, van een vraagprijs van 20 euro naar een direct tegenbod van 50 cent. Waarop je meteen uitgepraat bent natuurlijk, en ook telkens weer die klant in kwestie verbolgen -waarom eigenlijk?- m'n winkeltje zonder wat te kopen verliet. Je zou voor minder al je enthousiasme verliezen en helemaal teleurgesteld verdrietig worden, hé. Zo hoefde het voor mij ook niet meer, hoor. 'Gezellig' is écht wel anders, toch!?
Een tijd lang hing ik stilletjes ongelukkig afwezig te wezen in m'n strandstoeltje onder het parasolletje, door de shock en de ontgoocheling een stukje teruggeworpen in m'n depressie, en niet goed wetend hoe weer uit dat donkere plekje te kruipen. Maar de ongekende ambiance aan ons gezamenlijk kraam door de vele onschuldige grapjes en de geweldig ad rem antwoorden op vragen van potentiële klanten door mijn schoonbroer; de fenomenale geestdrift waarmee m'n zus haar sjaals, broeken en t-shirts aan de man en de vrouw bracht, en de noeste ijver waarmee ze systematisch en eindeloos opnieuw orde bleef scheppen in de alweer overhoop gehaalde stapels kleding en ook de tentoongestelde boeken keer op keer op keer herschikte en afstofte; de grandioze vrolijke toewijding waarmee mijn nichtje élke passant, werkelijk ie-der-een!, die ook maar een seconde bij ons halt hield, hartelijk 'goedemorgen' wenste, en die ze met haar niet aflatende oprechte en hartverwarmende behulpzaamheid met plezier tóch iets -of iets meer- deed kopen; dat alles tezamen trok me zonder al te veel moeite toch weer overeind. Dáárvan wou ik deel van uitmaken, dát verwachtte ik! En dat ging ik me nu toch zeker niet laten afnemen door zo een handvol respectloze, onopgevoede figuren!...
Om m'n zinnen even te verzetten deed ik een toertje op de markt. En, net niet huppelend, als een kind zo blij, kwam ik terug met een gratis gekregen porseleinen theekopje, exact zoals de o zo gekoesterde drie die ik thuis al had. Een gevonden en buitgemaakte onbetaalbare schat! Eindelijk drong de stralende zon ook door tot mijn hoofd en gemoed, en ik stond weer helemaal open voor alle mogelijke fijne ervaringen en momenten.
Heel veel passanten hebben we niet echt gezien. Daarvoor woog de broeierige hitte vermoedelijk veel te zwaar. En de finale van het WK voetbal zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Jacinta, Noa en Eric verkochten ondanks het magere aantal potentiële kopers toch een heel serieus deel van hun koopwaar en zorgden er tegelijkertijd ook voor dat zelfs ik niet met een lege portemonnee en nog steeds volle zakken en dozen met spullen weer naar huis moest. (Waarvoor nog eens een hele dikke merci, lieve schatten!) 
Maar vooral die bijzondere kleine fijne momenten van deze dag zal ik me blijven herinneren. Zoals die Russische mevrouw, die een stapel meisjes-jeugd-boeken voor zichzelf kocht, om nog beter Nederlands te leren. Of die andere, gezellig kletsende, alle tijd hebbende, mevrouw, die exact dezelfde bloem in haar haren had als ik, uit dezelfde winkel zelfs, maar dan een blauwe, die bij Jacinta een sjaal in exact diezelfde blauwe kleur kocht en van mij een visitekaartje mee nam, om mijn 42 filmpjes op YouTube eens te kunnen beluisteren. En die lieve moeder, die, oprecht verheugd, voor haar autistische zoon strips van de Boeboeks kocht, omdat hij daar en daar alleen voor z'n leesvoer aan verknocht was. En die Marokkaanse meneer, die een beetje verlegen de mooi verpakte eenzame rode bad-roos (veranderd in 't bad in badschuim) van me kocht, als lief klein cadeautje voor zijn vrouw. Of die meneer, die misschien iets te opvallend enthousiast -gniffelde Eric- uit de netjes verpakte zakjes met ondergoed en lingerie met veel en uitgebreid kiezen en keuren een hele stapel dingetjes voor zijn echtgenote selecteerde. En die vader, die zonder prijs vragen of afdingen voor al zijn zoontjes een kleine voetbal van me kocht. En die mevrouw met hoofddoek, die haar rolwagentje zowat tot aan de rand vol stouwde met een paar schoenen en een BH-set van mij, een stapel broeken, t-shirts en truien van Jacinta, en tot slot na lang peinzen toch ook die nog steeds prima werkende maar o zo lawaaierige stofzuiger voor de auto aan een redelijke prijs mee wou nemen. En die gekke heren die ons Jacinta vanwege haar grapjes, gedrevenheid en animo luid lachend een baan aanboden als verkoopster. En... Och, er waren er zoveel, ik vergeet er vermoedelijk wel een stuk of tien. En zeker niet te vergeten, 't beste van de hele dag: het warme en plezante gezelschap van m'n zus, schoonbroer en nichtje. Geweldig! Zo zalig is dat.
Wel, alles samengevat ben ik dus naar alle waarschijnlijkheid toch veeeeeeeel meer op m'n plaats vóór een kraampje, als klant, dan er achter, als verkoper... Dat laat ik vanaf nu over aan de meer geoefende marchand, zoals m'n zus bijvoorbeeld. Tja, ge kunt nu eenmaal niet alles willen kunnen, hé. hihihi
En volgende keer als beste vriend Roger, gezellig samen met mij op één of andere rommelmarkt, weer eens onverstoorbaar en uitgebreid begint af te bieden, zal ik mij niet meer schamen. Dat heb ik oprecht beloofd, gezworen zelfs, op m'n communiezieltje. Door zo aan de lijve te ondervinden hoe de welgemanierde aangename klant zich gedraagt, het beleefde waarderende type, waar je als verkoper nog wel eens iets extra voor wil doen, weet ik heel duidelijk dat wij, met afpingelen en al, bij dat soort fijne mensen horen. En die mensen, die heb je nodig voor een geslaagde en niet al te rommelige rommelmarkt! ;-)