Vriendelijk.

Verschrikt deden ze tegelijkertijd, alsof het een op voorhand ingestudeerd danspasje was, een stap achteruit; de beide dames achter de toonbank bij de bakker. Het jongere meisje met een vrolijke paardenstaart, dat me bediende, stamelde onmiddellijk een hele reeks verontschuldigingen. De wat oudere blonde dame naast haar, duidelijk de bazin, begon meteen verwoed in de bestellingen te bladeren. En ik, ik kon niet volgen, helemaal niet. 
Met al die voedselintoleranties en lijfelijke mankementen van mij bestel ik mijn speciale, doch echt geweldig lekkere gluten-, lactose- én koolhydratenvrije broden -als bij wonder te verkrijgen bij deze bakkerij op slechts wandelafstand van mijn huis (hoeveel chance kan ne mens in 't leven hebben, hé)- voor alle zekerheid steeds een dag of zo op voorhand. Kwestie van zeker te zijn dat ze er nog een paar voor mij over hebben tegen de tijd dat ik eindelijk eens op gang geraak...
Zo had ik dus gisteren ook even opgebeld om voor vandaag 2 van die broodjes te reserveren. En... wat bleek? Er was er slechts ééntje opzij gelegd!... Ach, daar zit ik niet mee, helemaal niet. Dan wandel ik volgende week nog wel eens een keertje terug tot daar. Ja toch?! Simpel. Maar aan de reactie van de beide dames te zien, had men om deze kleine vergissing minstens een enorme, roodgloeiend woedende scheldtirade van mij verwacht... Ze stonden, tot mijn ontzettend grote verbazing (ik was nog altijd niet echt helemaal mee), even volledig met hun mond vol tanden, om mijn, nog steeds, hele rustige en vriendelijke 'niets aan de hand' houding.
"Wauw, was iedereen maar zo vol begrip!", zuchtte de blonde dame duidelijk opgelucht. Ik vraag me, ocharme, af wat voor bullebakken van klanten je eigenlijk wel gewoon moet zijn -en op de koop toe op dagelijkse basis- als het je zó verbaast wanneer iemand eens totaal géén spel maakt van een foutje en simpelweg vriendelijk blijft en begrip toont... "Allé!", antwoordde ik nog steeds met enig ongeloof, "da's toch normaal! Iedereen kan al eens een foutje maken, hé. Ik ben toch zelf ook niet feilloos." Ze bevestigden beide dat de meeste mensen er jammer genoeg totaal anders over dachten, aan hun reacties te merken, en het deed hen beiden duidelijk deugd nog eens een ander soort klant over de vloer te hebben. Tijdens het afrekenen van dat ene aanwezige broodje bood het jongere meisje heel behulpzaam aan om het andere broodje, dat ik tekort kwam in mijn bestelling, morgen zondag voor me opzij te leggen, maar dat vond ik niet nodig. Een beetje guitig verzekerde ik haar dat ik met één broodje al zeker niet van honger zou omkomen dit weekend, en vervolgde met een knipoog giechelend: "'k Heb trouwens, zo rond als ik ben, nog genoeg reserve!" Meer van opluchting dan om het stomme mopje gniffelden ze voorzichtig een beetje met me mee en wensten me redelijk overdadig van harte een heel erg fijn weekend. Met een brede glimlach verliet ik de winkel, terug de gietende regen in, gehuld in m'n vrolijke knalrode regenjas en bijhorende knalrode rubberlaarsjes. Het voelde heel fijn om door doodgewoon vriendelijk, begripvol en beleefd te zijn iemands dag goed te maken.
Onderweg terug naar huis keerde dag fijne gevoel echter enigszins. "Wat gaat er in 's hemelsnaam fout in de wereld, als vriendelijkheid iets uitzonderlijks geworden is?...", dacht ik een beetje triest bij mezelf. Zouden de mensen (ondertussen, ergens, zonder dat ik het echt opgemerkt heb) zodanig bang geworden zijn dat ze als vriendelijke persoon volledig onder de voet gelopen zullen worden, niet als waardevol of volwaardig zullen aanzien worden, of dat ze ik-weet-niet-wat-of-hoeveel tekort gaan komen, en ze daarom hun vriendelijkheid liever achterwege laten? Voor zover ik weet, kost vriendelijk zijn ook geen extra tijd of energie... Of zie ik het allemaal verkeerd?... 't Is niet omdat ge vriendelijk zijt, dat ge over u heen moet laten lopen, of u tekort moet laten doen, hé. Dat zijn toch totaal andere en volledig van elkaar losstaande dingen. En naar mijn mening word je alleen maar waardevoller als je aardig bent. Ambras gaan staan maken over iets kleins als een ontbrekend brood kost zeker en vast meer tijd dan vriendelijk begrip tonen voor een onnozel menselijk foutje. Ik begrijp dat het heel vervelend kan zijn als iets in jouw planning mis loopt door een abuis van iemand anders, zeker als je bijvoorbeeld niet zoveel tijd als ik hebt om nog eens een keertje op 't gemak terug te komen, maar geef toe: 't is niet omdat ge er u wreed lelijk over gaat staan opwinden dat dat brood in kwestie ineens, en als bij toverslag, wél tevoorschijn komt, hé... Trouwens, de bakken energie die het kost om zo koleirig te zijn... Tja, sorry, zenne, die steek ik veel liever in meer opbeurende, gelukkig-makende en 'mooie' (zowel voor mezelf als voor anderen en/of de wereld) bezigheden. 't Zal toch wel zijn, zekers!
Het maakt trouwens ook niet echt uit of iemand anders blij wordt van jouw vriendelijkheid, of er dankbaar voor is. De mensen waaraan zoiets totaal niet besteed is, bestaan nu eenmaal -jammer maar helaas- ook. Los van elke mogelijke reactie versterk je door vriendelijk te zijn sowieso je gevoel van eigenwaarde en geluk. Ja, inderdaad: je wordt er dus zelf ook zoveel gelukkiger en blijer van! Echt waar. Probeer het maar eens uit op een dag waarop je overduidelijk met 't verkeerde been uit 't bed gestapt bent... ;-) 
Ik stel mezelf ook regelmatig in de schoenen van de andere persoon voor. Hoe wil ik door de mensen behandeld worden? Ook als blijkt dat ook ik -zoals absoluut iédereen!- niet onfeilbaar ben... Of als mijn minder leuke kantjes -die ook absoluut iédereen heeft!- hun kop eens opsteken... Vriendelijk zijn wordt op die manier meteen een heel stuk makkelijker, geloof me.
"Een vriendelijk woord hoeft niet veel tijd te kosten, maar de echo ervan duurt eindeloos.", zei ooit Moeder Teresa en daar ben ik het helemaal mee eens. Vriendelijkheid is fantastisch besmettelijk, en da's dan qua besmettingen tenminste weer eens uitstekend nieuws in tijden van pandemie! Bij deze neem ik me dus alvast vrolijk voor om volgende week, bij het opnieuw om brood gaan, nog eens stevig wat mensen aan te steken! Woeha! ;-)

(vertaling: Eén vriendelijk woord kan iemands hele dag veranderen.)

Jij bent zo vriendelijk!

"Jij bent zo vriendelijk." Sinds ik, nu met m'n tijdelijke werkhervatting, weer een stuk meer buiten en onder de mensen kom, krijg ik dat met grote regelmaat te horen. Zowel in de receptie als op de tram of de straat weerklinkt het, steeds met een behoorlijke verbazing, als was men er ongelofelijk door verrast: "Jij/u bent zo vriendelijk!" En die verrassende verbazing, die verbaast mij op m'n beurt dan weer mateloos. Is dat dan niet meer iets heel gewoons, iets normaal, dat je vriendelijk bent?!?!...
Als ik tegenwoordig, zeker zo in die vroege ochtenduurtjes, door de stille straten wandel, kom ik niet heel veel mensen tegen, maar zij die ik passeer, meestal elke dag dezelfden, begroet ik allemaal glimlachend met een welgemeende "goedemorgen!" De eerste keer keken de meesten van hen inderdaad verbaasd of verrast, maar ondertussen ontplooit op hun gezicht al een brede smile als ze me nog maar ergens in de verte zien afkomen. En elk eventueel bijhorend hondje weet duidelijk, me vrolijk kwispelend begroetend, dat er bij mij altijd wel een lieve aai over je bolletje te halen valt.
In de receptie en aan de telefoon kennen ze me ondertussen ook al, die altijd vriendelijke en immer lachende mevrouw met haar opgewekte stem, en men laat mij maar al te graag weten, zowel de medewerkers van het bedrijf als hun bezoekers, dat mijn vriendelijkheid echt hun dag opvrolijkt, vaak zoveel meer dan ik zelf wel besef.
Als ik niet al te veel pijn heb, sta ik op de tram nog regelmatig m'n zitplaats af aan iemand die trammetje-rijden duidelijk nóg lastiger vindt dan ik. Zelfs al zitten er overal om me heen zoveel jongere en vitalere personen te doen alsof ze niks gezien hebben. Ja, ik kan mij daar absoluut ook aan ergeren, maar besluit toch steeds maar weer met een brede glimlach het goede voorbeeld te geven. En vaak ontstaat uit zulk een kleine vriendelijkheid een aangenaam gesprekje. Iets waar ik altijd deugd aan heb. Dat gebeurt trouwens ook als iemand mij om reisinfo vraagt. Meestal met enige verbazing bij die persoon in kwestie, doch steevast ook met vreugde. Zoals eergisteren nog. Een mooie dame met een hoofddoek, die tram 5 richting Deurne zocht. Zo content met een heel gewoon, open en vrolijk gesprek, vrouwen onder elkaar, over kinderen en werk en wonen in een vreemd land, in prima Nederlands -"Fijn, oefenen!" zei ze blij-, met die vriendelijke Vlaamse mevrouw die zich, tot haar verbazing, niets aantrok van noch haar hoofddoek, noch haar origine, noch haar onwennigheid. Vandaag complementeerde ik een mevrouw, die in de tram schuin tegenover me kwam zitten, met haar ongelofelijk prachtige halssnoer. Ze was er even totaal, maar dan ook écht totáál, hare kluts van kwijt. Op een goeie manier, hoor, wees maar gerust. En nog geen twee seconden later zaten er acht mensen, die elkaar van haar nog pluimen kenden, gezellig samen te kletsen, alleen maar door dat ene piepkleine hartelijke complimentje, en die mevrouw met het fraaie sieraad zat stralend te blinken in het midden van dat alles.
Toch gek eigenlijk, bizar zelfs, en, wat mij betreft, enigszins verontrustend, dat vriendelijkheid zo iets verbazingwekkend geworden is...
Vriendelijk zijn is nochtans helemaal niet moeilijk. En absoluut elke daad van vriendelijkheid, hoe klein ook, is nooit verspilde moeite. Één welgemeend vriendelijk woord kan niet alleen iemands humeur of dag positief beïnvloeden, maar zelfs z'n volledige leven. Zonder uitzondering worstelt iedereen die jouw levenspad kruist wel met iets. Echt niemand is zonder zorgen. Het kleinste beetje vriendelijkheid, in welke vorm dan ook, maakt daardoor al gauw een groot verschil. Zeggen wat je denkt, dat kan en mag net zo goed iets heel aardig en opfleurend zijn. En zomaar. Er hoeft geen reden voor te zijn. Die vriendelijkheid zet zich trouwens bijna als vanzelf verder: als jij iets fijns tegen iemand zegt of iets sympathiek voor iemand doet, dan wordt die daar -normaal gezien toch, hé- zoveel blijer en gelukkiger van, en zal met gevolg dus ook sneller geneigd zijn om zelf een vriendelijke daad te stellen. Vriendelijk zijn maakt mensen aantrekkelijk, het maakt jóu aantrekkelijk. Als je de wereld voor je wil winnen, dan kan je hem alleen maar zo voor je doen smelten... 
Vriendelijkheid kost niks, zelfs geen moeite. Waarom zou je het dan niet als confetti overal om je heen in het rond strooien? En waarom wachten tot de anderen eerst vriendelijk tegen jou zijn? Geef het goeie voorbeeld! Begin er zelf mee, vandaag nog, en laat de wereld om je heen zien hoe het moet! "Ten aanval", zeg ik je, "hopla"! hihihi En, tot slot nog even dit: vooral niet schrikken, want je zal meteen merken dat vriendelijkheid heel erg moeilijk weg te geven valt... Ze wordt namelijk bijna altijd onmiddellijk weer teruggegeven!... 😀