Eindpunt van een halte. Een leuk vervolg!

Geweldig hoe de dingen des levens toch in elkaar zitten! 
Toeval bestaat echt niet volgens mij, àlles heeft z'n tijd en reden.
Eergisteren schreef ik over het premetrostation 'Opera', dat zich al m'n hele leven lang als een immer wederkerend kruispunt op zowat al m'n reiswegen bevond, over de herinneringen die er aan vast hangen en over het definitieve afscheid van het design en de layout waarin de meeste van ons dit stukje metro altijd gekend hebben.
En ik vroeg me in dat blogje ook af of het grootse terracotta kunstwerk van May Claerhout, 'Metro in de stad', waar voor mij toch wel wat emotie aan plakt, ook nog een eerbiedwaardig plekje zou hebben in dat ultramoderne station waar we over een paar jaar hopelijk van mogen gebruik maken en genieten... 
En wat denk je dat er vandaag in de krant stond? 
Juist ja: een artikel over dàt kunstwerk, én het feit dat het opnieuw een mooie plaats krijgt ergens op één van de drie verdiepingen in het volledig nieuwe metrocomplex! Leuk, zo een goed-nieuws-krantenartikel. Toch!?
Je kan het zelf lezen via deze link: Het krantenartikel in Gazet Van Antwerpen .
Ik heb er meteen even het boek met een bloemlezing van het werk van May bij genomen dat al drie decennia lang, ondertussen enigszins beduimeld, in m'n boekenrek staat, en getracht -oprecht hopend daarbij niemands copyright te schenden- er een paar mooie foto's uit te halen, zodat jullie je ook weer herinneren hoe dit kunstwerk op z'n heel eigen manier -o zo herkenbaar, met bijna kinderlijke eenvoud doch niet te onderschatten artistiek kunnen- de hele stad Antwerpen, z'n ondergrondse tramlijnen en z'n bewoners, passanten en reizigers in absoluut àl hun facetten weergeeft. Tussen de geordende wirwar van hoofdjes, lijven en stadsinfrastructuur kom je elke keer wel weer een scene tegen die je nog niet gezien had of alweer vergeten was.
Met een beetje geluk en een stevige dosis geduld kunnen we dus over een paar jaartjes het kunststuk opnieuw in al z'n glorie live gaan bewonderen. Iets om naar uit te kijken. :-)

Het eindpunt van een halte.

Elk bestaan kent een constant komen en gaan van mensen en dingen. We maken voortdurend kennis met massa's nieuwe zaken en nemen ook de hele tijd afscheid van minstens even veel. Meestal staan we daar niet zo bij stil, eventueel misschien bij bijzonder grootse gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld de aankoop van je eerste eigen stekje, afscheid nemen van je ouderlijk huis, het ontmoeten van je grote liefde, het moeten loslaten van een dierbare... 
En soms, daar waar je het totaal niet verwacht, word je verrast, zoals ik vandaag. Volledig gepland nam ik vanmiddag de tijd om even stil te staan bij een, in eerste instantie vooral praktisch, afscheid. Maar 'k had niet kunnen inschatten dat het me, nog even een paar foto's en een filmke schietend, toch wat emotioneel zou maken, een beetje melancholisch zelfs...
Voor mijn gevoel heeft het m'n hele leven lang bestaan. Ik passeerde er in m'n jeugd, op weg naar school. De routes heen en weer naar m'n werk in de Vlaamse Opera, bij bloemenwinkel 7 Days, in de Hoedensalon, aan de balie van Hotel Villa Mozart, van en naar repetities en lessen in het Mago, en al die ontelbare andere verplaatsingen naar zoveel vergeten evenementen, ze liepen allemaal langst die ene plek. De laatste 2 decennia -schat ik ongeveer- kwam ik er minstens een paar keer per week, de laatste jaren zelfs bijna dagelijks: het premetrostation 'Opera'.
En vandaag stapte ik op weg naar m'n werk aan de balie voor de allerlaatste keer uit de tram op het zo vertrouwde perron. Vanaf morgen 1 september wordt, in het kader van de heraanleg van de Leien en het Operaplein, alles ontmanteld, al dan niet gesloopt en volledig herbouwd. Mijn reisjes om welke reden dan ook richting stad zullen dus zowiezo nooit meer hetzelfde zijn.
Ach ja, ook ik zag het heus wel achteruitgaan. Het station verloederde stilaan, voldeed niet helemaal meer aan de 'moderne' tijd, steeds vaker waren er dingen stuk -roltrappen, verlichting, ticketautomaten-, er was altijd wel ergens een lek, hele stukken stonden soms blank, en ondanks de inspanningen van de immer bezige poetsploegen zagen de trappen, gangen en ruimtes er steeds groezeliger uit. Je mag natuurlijk niet vergeten dat dit station in 1975 in gebruik werd genomen, samen met station Meir en Groenplaats, en daardoor letterlijk 'uit een andere eeuw' afstamt!... Dus, tijd voor verandering, tijd voor modernisering, tijd voor comfort, tijd voor veiligheid, tijd voor vooruitgang. En ook tijd voor de indienstneming van de reeds bestaande, maar voor de gewone reiziger verborgen, tunnels en perrons, die, half afgewerkt en dik onder het stof, na al die vele jaren nog steeds geduldig wachten op hun uiteindelijke bestemming.
De dichtersziel in mij bleef, zoals dichterszielen dat plegen te doen, nog even weemoedig hangen bij wat nu voorgoed voorbij is. Zoals ik de afgelopen maanden reeds bij elke passage met enig droefheid naar de grote lege plek keek waar al die tijd, 41 jaar lang, veilig achter glas, het omvangrijke terracotta kunstwerk 'Metro in de stad' van May Claerhout had gehangen. Haar oudste zoon was mijn eerste grote liefde en dat enorme beeld met de vele honderden figuurtjes en fraaie stadsmonumenten deed me elke keer weer met een warme glimlach aan hem en die lang vervlogen, nog zo zorgeloze en onschuldige tijd terugdenken. Zou er in het ontwerp van dat nieuwe ultramoderne kruisstation met 3 verdiepingen ook een plaatsje voor het beeld voorzien zijn? Geen idee. Afwachten dus, een jaartje of 2, 3...
In elke dag, elk seizoen, elk leven -eigenlijk in letterlijk àlles wat we zien, kennen, ervaren...- maakte het oude steeds weer plaats voor het nieuwe, en met een beetje geluk meteen ook voor iets van een hoger niveau, een betere kwaliteit. Zeker als je het hebt over premetrostations. ;-)