Pijnbestrijding...

Een menselijke nek heeft 7 wervels. Bij mij zijn er daarvan met een zware operatie reeds 3 aan elkaar gezet. De wervels vlak boven en onder deze fusie schuiven, door weggesleten tussenwervelschijven, ondertussen ook van hun plaats en drukken daarbij op mijn ruggenmerg en dus op mijn centrale zenuwstelsel. Dit heeft als gevolg, uiteraard, pijn, zowel op de plaats zelf als via uitstraling in m'n armen en handen. Niet leuk, maar het is wat het is.
Al een heel aantal jaren krijg ik ter bestrijding van die pijn cervicale epidurale infiltraties. Hierbij spuit een anesthesist corticosteroïden in de epidurale ruimte, exact ter hoogte van de uitpuiling, met als doel de ontsteking en zwelling rond de zenuwen weg te nemen. En dat gebeurt onvoorstelbaar secuur. De gespecialiseerde arts neemt zijn tijd om, met behulp van röntgenstalen en contrastvloeistof, met 100% zekerheid het juiste plekje te vinden. Het ruggenmerg is immers maar één centimeter in doorsnede, en indien men door het membraan om het ruggenmerg prikt, krijg je een lekkage van het hersenvocht. En dat is iets wat je écht niet wil meemaken. Ik spreek uit ervaring...
Een hele uitleg om eigenlijk alleen maar te vertellen dat ik met deze infiltraties geholpen ben, al verschillende jaren. Ze nemen helemaal niets van de oorzaak van de pijn weg, en 'k moet dan absoluut nog steeds geen zotte kuren beginnen doen, maar mijn dagen worden er wel ontzettend veel 'leefbaarder' door.
Dus, als het nodig is, als de pijn weer niet meer te harden wordt en zowat elke minuut van elke dag beïnvloed en overheerst; als ik niet meer pijnvrij geniet van een douche, ik hoorbaar kreun bij het afwassen, een eindje stappen of fietsen iets is dat ik liever uit de weg ga, stofzuigen een regelrechte hel wordt, enz.; als ik 's nachts op geen enkele manier meer lekker kan liggen, en overdag zowel staand als zittend m'n draai niet meer vind, en 'comfortabel zijn' dus ver te zoeken is; dan gaat er een belleke richting pijnkliniek voor een afspraak.Halverwege 2019 heeft Maggie De Block, minister van volksgezondheid, in al haar -hum- 'wijsheid' en in het kader van de besparingen, o.a. besloten dat mensen zoals ik op jaarbasis het wel redden met slechts 3 van die infiltraties terugbetaald door ziekenfonds. Heb je er om de één of andere reden toch meer nodig, dan betaal je die vanaf nu dus maar gewoon zelf, de volle 100% uit je eigen zak! In mijn geval gaat zo'n spuit ongeveer 3 à 4 maanden mee. 't Is te zeggen: als ik me 'gedraag'!... Hiermee ik bedoel: als ik geen 'verbouwingen' aanvat, of continue begin te sleuren met bloembakken of meubelen, ge kent dat wel; en liefst zo weinig mogelijk met de tram rijd (met de bus is al lang geen optie meer) en slechts een ietsiepietsie ga werken; en al zeker niet te veel van die 'kerstconcerten' op touw zet... hihihi
Bon, afgelopen jaar heb ik er maar 3 nodig gehad -flink van mij, hé- dus ik hoopte, met een beetje goeie wil en serieus wat inzet van mij kant, dit jaar ook met zoveel toe te komen.
Maar, begin januari sloeg de pijn alweer in alle hevigheid toe. Naweeën van de concertinspanningen en de feestjes vermoedelijk. Plat liggen voor een paar uur bracht geen enkele verlichting meer en voor het effect dat de strafte pijnstillers nog op me hadden, was het niet eens de moeite om ze uit de kast te nemen. Alles, maar dan ook alles werd een ontzettend pijnlijke aangelegenheid. Als je nog amper een koffiekopje kan vasthouden vanwege de 'pins and needles' in je handen, hete mieren krioelen in je onderarmen en er bankschroeven je bovenarmen en schouders afknellen, dan is 't serieus. Neem dat maar gerust van mij aan.
Voor alle zekerheid maakte ik dus eerst een afspraak met de neurochirurg. Er ging alweer een jaar voorbij sinds m'n vorige consult, dus effe laten checken, hé, dat kan nooit kwaad. Wie weet moest er wel weer eens ter controle een nieuwe MRI gemaakt worden vooraleer we nog maar eens aan pijnbestrijding begonnen.
Je mag het aan beste vriend Roger, die voor de gezelligheid met me mee ging, gerust vragen: ik ben exact 4 minuten bij de dokter binnen geweest. Hij bewoog m'n hoofd even heen en weer, constateerde dat de 'mobiliteit' in mijn nek naar behoren was en... besloot dat die infiltraties voor mij verleden tijd waren!... Reden die hij op gaf: "Die spuiten zijn verschrikkelijk verslavend (Ja, amai nog ni, met m'n ocharme 3 spuitjes per jaar!...), en we moeten dat nú afbouwen, opdat we nog iets zouden hebben om u te kunnen helpen als ge 75 zult zijn!" Madam De Block met haar bezuinigingen passeerde ineens even groot en breed door mijn hoofd: "Halloooo! Die spelen onder één hoedje zeker!? Da's hier verdorie precies een samenzwering!" Ik moest volgens hem maar wat flinker zijn en me 'er over zetten'. Volgens hem is er niks mis met mij en zit de pijn in mijn kopke. En hij schreef me een zo goed als onleesbaar voorschrift voor een kinesist, waarop ik uitsluitend 'relaxatie oefeningen' kon ontcijferen. Laat me niet lachen! 
Na slechts 4 minuten, en vanzelfsprekend toch ook weer 35 euro armer, stond ik terug buiten met een, om verschillende redenen, uiterst verbaasde Roger naast me.
Kort samengevat: 'k mag voorlopig, hier en nu, 'gewoon' keihard verder afzien, om op m'n 75ste geholpen te kunnen worden!... En, eigenlijk ben ik tiptop in orde en beeld ik me die pijn en zo allemaal in!... Bizar, op z'n minst, niet dan!?
En heu,... al die verschillende controledokters van het ziekenfonds en het RIZIV, die me 'werkonbekwaam' verklaarden, die kennen dan hun job voor genen meter en zijn dus goe zot, veronderstel ik?...
Bon, ik was er behoorlijk mijne kluts van kwijt en Roger wist ook niet meer wat er van te denken. En in zo'n geval is het beste wat je nog kan doen een goeie trappist gaan drinken, denk ik, wat we dan maar prompt ook deden. Gezellig.
Geen idee wat ik er van moet of mag verwachten, maar m'n afspraak met de nieuwe kinesist is gemaakt. Benieuwd wat zijn mening gaat zijn... Ik zie het wel. Wordt vervolgd, zou ik zo zeggen. Alweer stof voor een volgend verhaal. hahaha
En ondertussen, beste Maggie, kost ik de gezondheidszorg alvast geen cent, want ik verbijt mijn pijn wel verder op een houtje! ;-)

Geen nieuws! Goed nieuws?

Omdat mijn moeder aan de telefoon het er ook even over had dacht ik terug aan een aangenaam en vooral boeiend gesprek, ergens vlak voor de zomer, tijdens de lunch buiten op het terras, met mijn toenmalige collega Maarten, over het feit dat er tegenwoordig steeds meer mensen bewust voor kiezen om geen nieuws meer te kijken op de televisie of te lezen in een krant. Er zou hierover zelfs een uitgebreid artikel verschenen zijn in het weekblad Humo.
Goh, dacht ik daar toen gniffelend bij, dan was ik al helemaal ‘in’ voor ‘in-zijn’ uitgevonden was! Al zijn er natuurlijk wel leukere manieren…
Reeds als tiener kon ik onmogelijk met de rest van de familie mee naar het journaal op de televisie kijken zonder totaal van slag te geraken. Toen al, ondertussen toch meer dan 30, 40 jaar geleden, was die constante overweldigende stroom van oorlog en doodslag, natuur- en milieurampen, hongersnoden, ignorante wereldleiders, en alle andere denkbare en ondenkbare ellende die ik dan over me heen kreeg nauwelijks te overleven. Ik werd er instant kotsmisselijk van, begon hevig te beven en te transpireren, en kreeg het Spaans benauwd met steken in m’n borstkas, vooral links, aan de kant van m’n hart. Door het niet in staat zijn van zowel mijn brein als mijn lijf om die overdosis miserie te incasseren, laat staan te verwerken, ging af en toe zelfs het licht in m'n kopke volledig uit. Dat verlammende gevoel van onmacht, dat overduidelijke onvermogen om -al was het maar met één sprankje, van hoop of zo- al die gruwel te verzachten, het maakte me keer op keer ontzettend ziek.
En hoe ongelofelijk mooi ik onze wereld, deze planeet, die wonderlijke blauwe bol ook vind, nog steeds weet hij mij behoorlijk te beangstigen. Vooral het kortzichtige, grenzeloze en alles verwoestende egoïsme van de machthebbers, de zelfingenomen leiders van het mens-dom, doen me soms bibberend van schrik met lakens en dekens ver over m'n hoofd getrokken diep in de kussens van m'n bed verdwijnen. Yep, tot op de dag van vandaag, geloof me, en misschien zelfs nu meer dan ooit...
Maar beslissen geen nieuws meer op te zoeken, via gelijk welk kanaal, is zeer zeker geen kwestie van 'het niet meer willen weten'. De gebeurtenissen in de wereld gaan trouwens toch ook nooit helemaal aan je voorbij. Of je dat nu wil of niet, ongezouten blijven ze je dagen binnensijpelen. Al was het maar bij het scrollen door Facebook, of in een gesprekje met je moeder of je vrienden, of door mensen achter jou op de tram er over te horen praten.
De enorme ontwikkeling en uitbreiding van communicatiemiddelen allerlei is geweldig, dat zal ik zeker niet ontkennen, maar we worden tegenwoordig werkelijk gebombardeerd met nieuwsberichten. En goed op de hoogte zijn en blijven van alles-en-nog-wat is prima, maar geef toe: het is toch echt niet meer bij te houden, veel te veel om nog te incasseren en te verteren.
Vroeger, laat ons zeggen 100 jaar terug of zo, gebeurde er overal in de wereld ook waanzinnige dingen, maar je wist dat niet, of pas dagen of weken later. Daardoor was het dagelijkse leven voor de gewone mens als u en ik veel leefbaarder. Het was een pak gemakkelijker om doodgewoon gelukkig te zijn. En exact daarnaar streven die mensen die er, net als ik, voor kiezen om niet langer de kranten te lezen of het journaal te beluisteren en te bekijken.
Blind en doof gaan zijn voor wat zich overal afspeelt is sowieso redelijk onzinnig, als je 't mij vraagt, want problemen houden nu eenmaal niet op te bestaan door ze te negeren. Maar de beperkening tot een soort algemeen bewustzijn -zonder sensatiedetails en gruwelbeelden- maakt dat er, niet meer platgedrukt door angst, woede en onmacht, zoveel meer ruimte is voor alle mooie dingen in ieders eigen dagen. Volop genieten en leven, en zonder schuldgevoel. Want je màg blij zijn met alles wat jouw bestaan waardevol en vreugdevol maakt! Daar heeft toch iedere mens ontegensprekelijk recht op. Niet dan?!...
Al knijpt de angst me nog met regelmaat de strot dicht -daar moet nog steeds zwaar aan gewerkt, hoera voor de psychiatrie- mijn houvast zit, zoals zo vaak, in de kleine wijsheden, die ogenschijnlijk onbelangrijke dingetjes waar blijkbaar toch ook anderen wat aan hebben door mijn vertelsels.
Bijvoorbeeldje? Leef vandaag! Gisteren is voorbij en komt nooit meer terug. En morgen? Tja, volgens mij weet niemand met zekerheid wat er dan komt, dus er over piekeren helpt geen ene sikkepit.
Onmacht en woede om grootse rampen -van welk soort ook, je begrijpt wel wat ik bedoel- moet je proberen los te laten. Je ben niet sterk genoeg daar iets aan te veranderen. Maar als jij doet wat wel binnen jouw bereik ligt, hoe minimaal ook, dan is dat écht geen druppel op een hete plaat, want alle beetjes helpen. Altijd. Je kan het zien als een soort dominospel: jij doet iets voor iemand, en omdat die daar gelukkig van wordt doet die op zijn of haar beurt weer iets voor iemand anders. Alleen al één oprechte warme glimlach kan zich razendsnel vermenigvuldigen als een hoogst besmettelijke maar o zo fijne infectie!
Minder -of wie weet zelfs ooit helemaal niet meer- verlamd en ontredderd door die onophoudelijke vloedgolf aan onheilspellende nieuwsberichten kan je beter zien wie jij bent en wat jij betekent voor je directe omgeving, je gezin, je familie, je vrienden, je buurt... en dat zet zich vanzelf in positieve zin verder.
Of om het met een bijzonder aanschouwelijk, uitermate begrijpbaar en door mijzelf bijzonder geliefd Vlaams gezegde uit te leggen: 'Als iedereen voor z'n eigen deur de stoep zou vegen, dan is heel de straat proper!'
Geen nieuws meer? Awel, volgens mij is dat wreed goed nieuws. 😉