Pijnbestrijding...

Een menselijke nek heeft 7 wervels. Bij mij zijn er daarvan met een zware operatie reeds 3 aan elkaar gezet. De wervels vlak boven en onder deze fusie schuiven, door weggesleten tussenwervelschijven, ondertussen ook van hun plaats en drukken daarbij op mijn ruggenmerg en dus op mijn centrale zenuwstelsel. Dit heeft als gevolg, uiteraard, pijn, zowel op de plaats zelf als via uitstraling in m'n armen en handen. Niet leuk, maar het is wat het is.
Al een heel aantal jaren krijg ik ter bestrijding van die pijn cervicale epidurale infiltraties. Hierbij spuit een anesthesist corticosteroïden in de epidurale ruimte, exact ter hoogte van de uitpuiling, met als doel de ontsteking en zwelling rond de zenuwen weg te nemen. En dat gebeurt onvoorstelbaar secuur. De gespecialiseerde arts neemt zijn tijd om, met behulp van röntgenstalen en contrastvloeistof, met 100% zekerheid het juiste plekje te vinden. Het ruggenmerg is immers maar één centimeter in doorsnede, en indien men door het membraan om het ruggenmerg prikt, krijg je een lekkage van het hersenvocht. En dat is iets wat je écht niet wil meemaken. Ik spreek uit ervaring...
Een hele uitleg om eigenlijk alleen maar te vertellen dat ik met deze infiltraties geholpen ben, al verschillende jaren. Ze nemen helemaal niets van de oorzaak van de pijn weg, en 'k moet dan absoluut nog steeds geen zotte kuren beginnen doen, maar mijn dagen worden er wel ontzettend veel 'leefbaarder' door.
Dus, als het nodig is, als de pijn weer niet meer te harden wordt en zowat elke minuut van elke dag beïnvloed en overheerst; als ik niet meer pijnvrij geniet van een douche, ik hoorbaar kreun bij het afwassen, een eindje stappen of fietsen iets is dat ik liever uit de weg ga, stofzuigen een regelrechte hel wordt, enz.; als ik 's nachts op geen enkele manier meer lekker kan liggen, en overdag zowel staand als zittend m'n draai niet meer vind, en 'comfortabel zijn' dus ver te zoeken is; dan gaat er een belleke richting pijnkliniek voor een afspraak.Halverwege 2019 heeft Maggie De Block, minister van volksgezondheid, in al haar -hum- 'wijsheid' en in het kader van de besparingen, o.a. besloten dat mensen zoals ik op jaarbasis het wel redden met slechts 3 van die infiltraties terugbetaald door ziekenfonds. Heb je er om de één of andere reden toch meer nodig, dan betaal je die vanaf nu dus maar gewoon zelf, de volle 100% uit je eigen zak! In mijn geval gaat zo'n spuit ongeveer 3 à 4 maanden mee. 't Is te zeggen: als ik me 'gedraag'!... Hiermee ik bedoel: als ik geen 'verbouwingen' aanvat, of continue begin te sleuren met bloembakken of meubelen, ge kent dat wel; en liefst zo weinig mogelijk met de tram rijd (met de bus is al lang geen optie meer) en slechts een ietsiepietsie ga werken; en al zeker niet te veel van die 'kerstconcerten' op touw zet... hihihi
Bon, afgelopen jaar heb ik er maar 3 nodig gehad -flink van mij, hé- dus ik hoopte, met een beetje goeie wil en serieus wat inzet van mij kant, dit jaar ook met zoveel toe te komen.
Maar, begin januari sloeg de pijn alweer in alle hevigheid toe. Naweeën van de concertinspanningen en de feestjes vermoedelijk. Plat liggen voor een paar uur bracht geen enkele verlichting meer en voor het effect dat de strafte pijnstillers nog op me hadden, was het niet eens de moeite om ze uit de kast te nemen. Alles, maar dan ook alles werd een ontzettend pijnlijke aangelegenheid. Als je nog amper een koffiekopje kan vasthouden vanwege de 'pins and needles' in je handen, hete mieren krioelen in je onderarmen en er bankschroeven je bovenarmen en schouders afknellen, dan is 't serieus. Neem dat maar gerust van mij aan.
Voor alle zekerheid maakte ik dus eerst een afspraak met de neurochirurg. Er ging alweer een jaar voorbij sinds m'n vorige consult, dus effe laten checken, hé, dat kan nooit kwaad. Wie weet moest er wel weer eens ter controle een nieuwe MRI gemaakt worden vooraleer we nog maar eens aan pijnbestrijding begonnen.
Je mag het aan beste vriend Roger, die voor de gezelligheid met me mee ging, gerust vragen: ik ben exact 4 minuten bij de dokter binnen geweest. Hij bewoog m'n hoofd even heen en weer, constateerde dat de 'mobiliteit' in mijn nek naar behoren was en... besloot dat die infiltraties voor mij verleden tijd waren!... Reden die hij op gaf: "Die spuiten zijn verschrikkelijk verslavend (Ja, amai nog ni, met m'n ocharme 3 spuitjes per jaar!...), en we moeten dat nú afbouwen, opdat we nog iets zouden hebben om u te kunnen helpen als ge 75 zult zijn!" Madam De Block met haar bezuinigingen passeerde ineens even groot en breed door mijn hoofd: "Halloooo! Die spelen onder één hoedje zeker!? Da's hier verdorie precies een samenzwering!" Ik moest volgens hem maar wat flinker zijn en me 'er over zetten'. Volgens hem is er niks mis met mij en zit de pijn in mijn kopke. En hij schreef me een zo goed als onleesbaar voorschrift voor een kinesist, waarop ik uitsluitend 'relaxatie oefeningen' kon ontcijferen. Laat me niet lachen! 
Na slechts 4 minuten, en vanzelfsprekend toch ook weer 35 euro armer, stond ik terug buiten met een, om verschillende redenen, uiterst verbaasde Roger naast me.
Kort samengevat: 'k mag voorlopig, hier en nu, 'gewoon' keihard verder afzien, om op m'n 75ste geholpen te kunnen worden!... En, eigenlijk ben ik tiptop in orde en beeld ik me die pijn en zo allemaal in!... Bizar, op z'n minst, niet dan!?
En heu,... al die verschillende controledokters van het ziekenfonds en het RIZIV, die me 'werkonbekwaam' verklaarden, die kennen dan hun job voor genen meter en zijn dus goe zot, veronderstel ik?...
Bon, ik was er behoorlijk mijne kluts van kwijt en Roger wist ook niet meer wat er van te denken. En in zo'n geval is het beste wat je nog kan doen een goeie trappist gaan drinken, denk ik, wat we dan maar prompt ook deden. Gezellig.
Geen idee wat ik er van moet of mag verwachten, maar m'n afspraak met de nieuwe kinesist is gemaakt. Benieuwd wat zijn mening gaat zijn... Ik zie het wel. Wordt vervolgd, zou ik zo zeggen. Alweer stof voor een volgend verhaal. hahaha
En ondertussen, beste Maggie, kost ik de gezondheidszorg alvast geen cent, want ik verbijt mijn pijn wel verder op een houtje! ;-)

Als het leven je citroenen geeft...

Gedenkwaardige keerpunten in je leven zijn vaak ook de meest pijnlijke momenten uit je bestaan, maar als je het kan zien als een wonderlijk kruispunt waarop je de spannende keuze kan maken vanaf dat punt een totaal nieuwe weg te bewandelen, dan zit daar meteen ook de mogelijkheid in jezelf en je leven te verbéteren. Zoals de spreuk zegt: "Als het leven je citroenen toe werpt, dan moet je er limonade van maken".

Maar -randnota van de schrijfster- laat ons wel wezen: als het leven je er dan niet meteen ook water en suiker achteraan smijt, dan wordt dat volgens mij toch een behoorlijk zuur en zo goed als ondrinkbare brouwseltje, hoor...
En vandaag heeft 'men' beslist mij op zo'n cruciaal kruispunt te zetten.

Het bedrijf waar ik als receptioniste in outsourcing m'n vaste werkplekje heb moet, om de maandcijfers voor het hoofdkantoor wat op te krikken, wat mooier te kunnen presenteren, nog maar weer eens links en rechts 't één en 't ander zien te besparen. En ondanks het feit dat ik de bui al meer dan een jaar zag hangen, kwam het toch nog bijzonder hard aan. De dikke tranen biggelden meteen oncontroleerbaar over m'n wangen. Nee, ik ben vanmiddag niet ontslagen, noch heeft het bedrijf waar ik voor werk zijn contract verloren. Om wat onkosten te drukken reduceren ze vanaf september de openingsuren van de receptie. Concreet zou dat voor mij 2,5 uur per week minder werken betekenen, en een deeltje van de resterende uren zou ik ook nog eens ingezet worden als boekhoudkundig bediende. 

In uw ogen is dat op zich vermoedelijk geen regelrechte ramp en dat klopt.

Maar, bekijk het even mee vanuit mijn perspectief: ik ben alleenstaande, dus een -by the way extra zwaar belaste- éénverdiener, zoals dat dan heet, en werk slechts 25 uur per week, wat fijn is voor mijn nogal krakkemikkige lijf en handig voor m'n -ja, ik weet het: piepkleine, bijna onbestaande- muzikale carrière, maar verdien daarmee toch een nettoloon waarvan ik, zij het ongeloooofelijk basic, comfortabel kan leven. Alle rekeningen zijn elke maand netjes betaald, ik heb een dak boven m'n hoofd en er is eten voor mij en m'n poezebeesten. Alleen voor 'luxe' blijft er niks over. Dus geen auto, geen reizen of uitstapjes, lang sparen voor zelfs kleine aankopen als nieuwe schoenen of een nieuwe jurk, boodschappen doen met een strikt lijstje in de goedkoopste supermarkt, enz...

Daar zit ik niet mee, echt. Ik ben werkelijk geweldig content met m'n leven zoals het is en kan oprecht zeggen 'ik heb genoeg'. Financieel is alles -mits een stevige dosis discipline en gezond verstand- perfect onder controle en ik ben gelukkig met wat ik heb. Er is niets op overschot, maar er is ook niets tekort. 

En wat meer is: ik heb -en hoe fenomenaal onbetaalbaar is dat- ook tijd! Tijd om écht te leven, te genieten van m'n bloemen, m'n poezen, muziek, literatuur en vrienden, om creatief bezig te zijn, concerten in elkaar te steken en te zingen... Heerlijk. Wat een -eigenlijk voor iedereen levensnoodzakelijke- weelde!

Maar dat staat nu allemaal op de helling door die 2,5 uur minder werken. Los van het feit dat ik vermoedelijk het bedrijf met mijn talenten en flair, als het ware vanuit de coulissen, veel meer opbreng: die 100, 200 euro netto minder per maand is, met mijn al zo haarscherp afgestelde beperkte budget, niet meer leefbaar. Dan is het -opnieuw- óf de hypotheek betalen óf eten... Zoiets. Armoede dus, simpel en duidelijk.

Niet dat dat iets is wat de hoge heren van zo'n bedrijf begrijpen, want wat is nu 100 euro als je hùn inkomen hebt?!... Het is zoals die minister die élke màànd mijn jààrloon binnenrijft en dan zegt dat wíj boven onze stand leven. En hoeveel regeringen met hoeveel van dat soort ministers elk hebben we hier ook alweer in dit minilandje??? Ik ben de tel kwijt, hoor. En breek me de bek niet open over die zogenaamde 'stervoetballers', die voor één wéék tegen een balletje trappen een som toegeschoven krijgen waar ik 16, jawel zéstién(!) jààr voor mag travakken. En ocharme, die sukkelaars allemaal, ze komen amper rond!...

Oké, stop! Genoeg daarover. Ik weiger om hier zelf in een zure 'citroen' te veranderen! Zo zit ik niet in elkaar, en dat weten jullie ondertussen wel. ;-)

Bon, hier sta ik dan, op m'n kruispunt, met de keuze de buikriem nóg verder aan te halen of om een nieuwe baan te gaan zoeken. En daar die eerste mogelijkheid zo goed als een ónmogelijkheid is opteren we voor het tweede. 
Niet dat die optie zoveel makkelijk zal worden, vrees ik...

Het sympathieke outsourcingsbedrijf waar ik nu bijna 8 jaar voor werk is mij zeer genegen maar heeft spijtig genoeg niet echt een passende vacature voor me. Te ver, te veel, te deftig, te stil, te kleurloos,... 

En dan stelt zich natuurlijk ook nog de vraag wie er überhaupt nood heeft aan een 50-jarige dame, met weliswaar bàkken ervaring, een hoge IQ, een vrolijk en kleurrijk voorkomen met bijpassende animerende babbel en talenkennis, en met handen aan haar lijf, maar... met absoluut nergens een diploma van. Uiteraard, en dat spreekt voor zich, het voor de zakelijke wereld totaal onbelangrijke artistieke kunnen niet meegeteld...

Op m'n terugweg naar huis liep ik nog even langst de supermarkt, brood kopen. Aan de ingang zat een bijzonder trieste man om wat eten te bedelen. Vol ongeloof maar werkelijk zielsgelukkig bedankte hij mij, in een taal die ik niet ken, vermoedelijk Pools, uitvoerig voor de zak met belegde broodjes, een paar stukken fruit en wat flesjes water en sap, die ik voor een luttele 6 euro speciaal voor hem kocht. De sprong in het onbekende boezemt me angst in, en ik sukkel behoorlijk met loslaten en verandering, maar besef maar al te goed dat het zoveel erger zou kunnen zijn... Voor mij zijn er nog zoveel -mogelijk mij nog volledig ongekende en onontdekte- mogelijkheden en kansen!

Daarom, met de kracht van m'n schrijfsels, durf ik hierbij een lijntje uit te gooien. De citroenen heb ik al. Iemand suiker en/of water voor mij?

Of om de spreuk dan maar meteen helemaal naar m'n hand te zetten: als het leven je citroenen geeft, open er dan een fles wodka of tequila bij en schrijf het al dan niet zure verhaal neer in een blogje! ;-)