Even snel wat klimplanten kopen...

Zeker een dertigtal geraniums, sommigen al minstens vijf jaar oud, en een vijftiental andere vorstgevoelige planten gaven de geest tijdens die stevige vrieskou afgelopen winter. Sinds ik in dit appartement woon, heeft het nog nooit eerder zo gevroren. Meestal overleefden zelfs alle zogenaamde éénjarigen, al dan niet netjes in verfrommeld krantenpapier verpakt, die koudste periodes wel. Maar dit jaar was er geen redden aan. Het terras ligt er wat leeg en kaal bij, met al die potten 'niets'...
Hoe verschrikkelijk jammer ik het kapotgaan van zovele planten ook vind, toch is het eigenlijk wel weer eens leuk om op zoek te mogen -móeten- gaan voor nieuw moois. Niet dat zulks een eenvoudige opgave is, met een zo goed als onbestaand budget, en al helemaal nu ik het ook nog moet zien te stellen zonder de winkel van Nanette (lees Requiem voor een bloemenwinkel)... Maar, ik zou mezelf niet zijn als ik niet meteen m'n creatieve brein op volle toeren deed draaien! Naast het plan om dit jaar al zeker eens zelf intensief aan het zaaien en stekken te gaan, is het secuur uitpluizen van aanbiedingen in de reclamegazetjes een goed idee. De meeste (goedkopere) supermarkten hebben elk seizoen wat betreft tuin en groenvoorziening wel een pak promoties, met vaak echt geweldige koopjes. 
Zo ook vorige week bij mijn meest favoriete grootwarenhuis, Lidl: een breed assortiment klimplanten aan slechts 1,99 euro per stuk; én bovendien 4 kopen + 1 gratis! Ja, daar kunt ge dus écht niet voor sukkelen! Zeker nu er voor een paar extra clematissen of een andere kleur kamperfoelie weer meer dan plaats genoeg is op mijn terras...
Om er zeker van te zijn dat ik eerste keuze had en absoluut niets zou missen, zette ik m'n wekker goed op tijd. Fris en monter sprong ik voor dag en dauw -allé, voor mijn doen dan toch- en zelfs nog voor m'n ontbijt, op m'n fiets richting winkel. Aan het parkje, waar mijn fietsroute doorheen loopt, stonden 3 mannen-van-de-gemeente nadarhekken van een vrachtwagen te laden. Ze deden teken da'k nog door mocht komen. "Ja, madam", sprak één van hen mij aan, "we sluiten hier alles volledig af, want er is een hevige storm voorspeld en we zouden ni willen da gij nen tak op uw schoon kopke krijgt, hé!" Een verwittigde vrouw is er 3 waard, zeggen ze, en in gedachten m'n terugrit al plannend, besefte ik dat die een heel stuk om en dus langer zou worden, maar daar zat ik niet mee. Tijd genoeg en de zon scheen. 
Het waaide inderdaad al behoorlijk, en met de wind in de rug stond ik 10 minuten voor openingstijd, fiets netjes geparkeerd en ontsmet winkelwagentje in de hand, reeds mee in de rij wachtende shoppers. Op het topje van m'n tenen staand links en rechts loerend hoopte ik alvast een glimp van die fenomenale aanbieding te kunnen opvangen, maar 'k zag niks. Buiten lagen de zakken met potgrond en stond een kar met omvergewaaide, wat zielig ogende mini rozenboompjes in verregende kartonnen dozen, en in het inkomportaal merkte ik bakken met bloembollen op, maar geen klimplant te bespeuren. 
De schuifdeur ging van het slot en de massa wachtenden stormden naar binnen... vooral voor brood merkte ik even later, en voor sla!... Niet voor de superaanbieding planten dus, want... die stonden nergens. Ik bleef een beetje ronddraaien aan de inkom. Misschien moest men alles nog buitenzetten, dat kon, hé. En inderdaad: daar kwam een dame van de winkel met een grote lading potgrond aanrijden. Beleefd vroeg ik haar naar de dagaanbieding en ze vertelde me, tot m'n grote opluchting, dat haar collega er dadelijk voor zou zorgen. Ik draaide dus nog maar wat langer rond in de inkom en zocht mezelf, van de nood een deugd makend, ondertussen op m'n dooie gemakje, alle tijd van de wereld, alvast wat bloembollen uit. Vooral lelies doen het fantastisch in de potten om m'n terras en keren ook elk jaar weer. Daar plant ik er met plezier nog wat van bij. Die hoog opschietende gladiolen brengen ook altijd ferm wat kleur tussen al het groen. Die mochten dus ook de boodschappentas in. En om zeker te zijn van een extra portie geluk: een pakje bolletjes voor klavertjeviertjes. Even dacht ik erover om enkele van die kleine rozenboompjes te 'redden', maar 'k kon me niet goed voorstellen dat die echt gelukkig zouden zijn op m'n relatief donker terras. Een klimroos daarentegen, dat kon misschien wel lukken, en dus zocht ik van tussen de andere plantenoverschotten de laatste met fraaie róze roosjes uit.
'k Moet echt wreed op m'n gemak bezig geweest zijn, want ondertussen waren we al een half uur verder. De potgrond stond allemaal netjes buiten, doch van de klimplanten nog steeds geen spoor. Maar ik ben erg geduldig van aard, en met de zon zalig op mijn snuit hield ik het wachten nog wel even uit.
Nog eens twintig minuten gingen voorbij. Ik was hier nu al een volledig uur... "Wel," dacht ik bij mezelf, "dan kan ik eigenlijk net zo goed m'n gewone boodschappen maar al doen. Misschien dat, tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben, de klimplanten alsnog op hun plek geraakt zijn..." Zo gezegd, zo gedaan. Heel rustig wandelde ik al winkelend door het magazijn, bijzonder uitgebreid de tijd nemend om de items op m'n lijstje bij elkaar te zoeken. Wat ik anders op minder dan 10 minuutjes doe, wist ik nu te rekken tot een klein half uur. De dame van de potgrond zat nu aan de kassa en verontschuldigde zich meteen bij het zien van mijn persoontje. "Sorry, sorry, sorry!" zei ze warm en welgemeend, "we zitten met zieken en staan met absoluut álles achter! Maar mijn collega is er op dit eigenste moment mee bezig! Kijk maar!" Met veel omhaal en bijna opgelucht in mijn plaats wees ze richting inkom, waar ondertussen een stapel ondefinieerbare kartonnen dozen neergezet was. Ik stelde haar gerust met "Helemaal niet erg, hoor, ik heb tijd én begrip!" en besloot dat ik, nu ik hier toch al zo lang was, nog wel even langer kon wachten. Met meer dan ooit aandacht voor detail schikte ik al m'n boodschappen supernetjes in m'n fietstassen en zette me vervolgens nog maar even op het verder lege fietsrek naast m'n fiets terug genietend in het zonnetje. "Al maar goed dat ik geen diepvrieswaren nodig had!" gniffelde ik in mezelf...
Nog eens een 10 minuten later begon er een juffrouw de bewuste dozen open te snijden. Eindelijk kwam er schot in de zaak! Hoera! Maar vlot ging het allemaal niet echt. Blijkbaar moesten de planten één voor één uitgepakt, gesorteerd en per soort op een rekje geschikt worden. En om de boel volledig in 't honderd te doen lopen, begon een pas aangekomen andere winkelende dame uitgebreid tussen en in de dozen te graaien, om vervolgens planten op te pakken, te keuren en weer elders neer te zetten! Ondertussen blokkeerde ze de hele ingang en maakte er meteen voor de juffrouw van de winkel een onoverzichtelijk zootje van. En geheel tegen mijn aard in dacht ik, licht verontwaardigd na zoveel tijd geduldig wachten: "Jamaar, zo niet, hé! Als die dat mag, dan mag ik dat ook!" en stortte me vriendelijk maar beslist mee in het gegraai. Wel zette ik m'n karretje netjes uit de weg en bood ik de juffrouw van de winkel aan haar te helpen met sorteren en uitstallen. Ze lachte heel warm en bedankte me, maar mijn hulp was niet nodig. De andere mevrouw hield nauwlettend in de gaten welke planten ik uitkoos. Blijkbaar pikte ik er telkens net dié dingen uit die zij eigenlijk ook wou meenemen, maar aangezien er genoeg exemplaren van alle soorten in de verschillende dozen te vinden waren, kregen we allebei ons goesting. Het helpt natuurlijk ook dat ik zo'n vriendelijk meiske ben en haar, met zelfs wat extra plantenuitleg erbij, met veel plezier wou assisteren bij haar zoektocht.
Met geen 5 maar wel 7 nieuwe klimplanten -ik kon onmogelijk kiezen- voor die ongelofelijk lage prijs (waarvoor ik er, als ik chance heb, in een doorsnee tuincentra hooguit één plant heb) deed ik opnieuw een toerke langs de kassa, bij dezelfde dame als daarstraks, en haar vreugde en opluchting over mijn eindelijk toch geslaagde onderneming evenaarde zo ongeveer de mijne. Heerlijk!
Ondertussen was de wind inderdaad stevig in kracht toegenomen. De storm raasde met geweld door de straten. Tegen die wind in fietsen met een rijwiel voorzien van 2 enorme boordevolle fietstassen en een grote boodschappentas wiebelende klimplanten aan het stuur, dat kon je wel vergeten. Levensgevaarlijk!
Kromgebogen tegen de woeste wind in worstelde ik mezelf en m'n zwaarbeladen fiets langst een grote omweg huiswaarts. Verschillende keren werden we op die 2 kilometer net niet omvergeblazen, of achterover. Regelmatig moest ik halt houden, simpelweg omdat er te veel kracht op me uitgeoefend werd om nog vooruit te geraken. Irritant veel zand in m'n ogen, rotzooi in m'n haar, keiharde in m'n gezicht pletsende rondvliegende blaadjes, tranende ogen met uitgelopen mascara, mondmasker kletsnat van 't druppelende zoute zweet, puffend heet in m'n voor zoveel inspanning veel te warme jas en sjaal, wreed pijnlijke nek en dito rug van al het foute getrek en gesleur, en dorst, heel veel dorst. Gelukkig werkt al dat gesukkel en gedoe altijd geweldig op mijn lachspieren. Bij mijn thuiskomst, een half uur later -slechts 5 minuutjes onder 'normale' omstandigheden- was ik dan ook, naast uiteraard doodmoe, hoofdzakelijk heel erg gelukkig, blij en opgelucht. En het ontbijt, dat heb ik, op de koffie na, maar gelaten. ;-)
't Heeft me 2,5 uur van m'n leven gekost, heel veel geduld en een stevig pak fiets-, lijf- en stormgeworstel, maar 't is me toch maar mooi gelukt: 'k heb 7 fantastische klimplanten voor een fenomenaal lage prijs gescoord! Joepie!
Ondertussen zijn de 2 gewone en 2 hele bijzondere clematissen, de 2 verschillende kleuren kamperfoelies, de donkerrode passieflora en die ene roze klimroos al geplant en duidelijk met veel goesting aan hun weg omhoog begonnen. De rest van m'n verlanglijstje bij elkaar krijgen, dat zal me dan binnenkort ook nog wel lukken. En laat dan de zomer maar komen, dan zit ik opnieuw heerlijk tussen de meest uiteenlopende en kleurrijke bloemenpracht! O ja! Gewoonweg zalig. ❤

Requiem voor een bloemenwinkel.

Hoelang kwam ik daar eigenlijk al over de vloer? 10 jaar? 15 jaar? 'k Zou het zo direct echt niet met zekerheid kunnen zeggen. Ik kan me alleszins de tijd dat ik er nog niet langs ging niet meer herinneren. Dat moet ik bij gelegenheid toch een keertje aan Nanette vragen. Als ik haar nog eens per ongeluk tegenkom op straat bijvoorbeeld, zoals een paar weken geleden. Toen hoorde ik tijdens mijn dagelijks toerke plots iemand mijn naam roepen, en daar zat ze, Nanette dus, in het gezelschap van een vriendin, tot mijn verbazing midden op de dag van het mooie weer te genieten. "Hey!", reageerde ik verrast, doch zoals altijd blij haar te zien, "Heb je vakantie? Of is de winkel even dicht?" De impact van haar antwoord drong eigenlijk pas vele dagen later écht bij me door: "O, wist je dat niet", zei ze alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, "de winkel bestaat niet meer."
Vorige lente nam ik me, als pure 'die hard' bloemen- en plantenverslaafde, nog voor eens een verhaaltje te schrijven over al mijn favoriete bloemenwinkels. Aangezien ik af en toe stevig kan doordrammen over m'n terras en m'n plantjes en alles eromheen, leek me dat toch wel eens aan de orde. Maar je weet misschien wel hoe dat gaat: er komen meer dringend te vertellen gebeurtenissen tussen, ik heb weer eens zo'n periode waarin schrijven plots iets onmogelijks schijnt, of 't gewone dagelijkse leven neemt simpelweg teveel tijd in beslag en... voor je 't weet is de lente voorbij en is heel die vertelling zoveel als vijgen na Pasen. Dat verhaaltje bleef dus liggen. "Och, dan schrijf ik dat volgende lente wel", stelde ik mezelf gerust, "er komt altijd weer een lente!"... En die lente staat nu inderdaad duidelijk vlak om de hoek klaar. Maar... 't wordt een lente waarin ik het zal moeten stellen zonder de bloemen en plantjes uit de kleine winkel van mijn bloemenvriendinneke Nanette. "Een zoveelste slachtoffer van de coronacrisis?", vraag je je misschien af. Goh, dat heeft meegespeeld, ja zeker, maar dat was maar één deeltje in een wat eigenaardige en onaangename soap van overnames, bizarre afspraken en -'t valt niet anders te zeggen- ronduit slechte en oneerlijke mensen.
Eigenlijk doet dat er allemaal niet toe. Feit is dat deze geliefde bloemenwinkel van mij opgehouden is met bestaan. En dat doet me echt intens veel verdriet. "Allé, Kristina", zult ge nu misschien zeggen, "er zijn het afgelopen jaar zo verschrikkelijk veel handelszaken over kop gegaan, dat valt ondertussen niet eens meer te tellen! Wat zit gij dan te jammeren over zo één klein bloemenwinkeltje!?..." Als ge 't in 't grote geheel ziet, is het inderdaad maar één druppelke water in de eindeloze zee. En er zijn, zeker weten, duizendmaal schrijnendere dingen te vinden en te verhalen. Dat klopt volledig. Maar dat neemt niet weg dat dit kleine winkeltje een hele grote plek in mijn hart innam. Er zijn nog wel een paar andere flora verkopende zaken waar ik absoluut dol op ben (en die er, gelukkig maar, nog steeds zijn...), maar het winkeltje van Nanette paste ongelofelijk perfect bij mijn plantenverslaafde-maar-met-minuscuul-budget persoontje. Ik zal het je uitleggen.
Meer dan in andere bloemenwinkels was het systeem bij Nanette 'what you see, is what you get'. Geen keuze uit honderden soorten bloemen en planten, geen 'op bestelling' kleuren of soorten. Nee, simpel: wat er die week ingekocht werd, dat was er te koop. Niet meer, niet minder. Om je maar even een voorbeeld te geven: geen tien kleuren geraniums, maar een paar bakken met slechts één soort in één kleur. Klaar. Geen losse bloemen in veertig soorten en zestig tinten, maar pakjes met naargelang vijf, tien of twintig stuks, in een tiental soorten en natuurlijk eenvoudigweg in één kleur. Maar, daardoor kon het wel steeds voor een bijzónder goede prijs aan de man -of aan de vrouw natuurlijk- gebracht! En dat, dat had ik uiteraard meteen heel goed begrepen! 't Zal wel zijn zekers!... ;-)
Het werd een gewoonte, iets zo vanzelfsprekend als ademen (allé, voor mij dan toch), om, als je wat nodig had, zowel voor een bloemetje als voor een plantje, altijd éérst even te kijken wat Nanette in de winkel had. Als je bij haar iets passends kon vinden, dan was je gegarandeerd goedkoper uit dan elders. En je kon erop rekenen dat je prima kwaliteit kocht. "Zoiets weet een 'deskundige' gelijk gij natuurlijk", zult ge nu onmiddellijk opperen, "maar hoe weet een doorsnee mens dat?" Heel simpel: pakjes bloemen die niet echt meer super vers waren, van vorige week bijvoorbeeld, stonden in de winkel van Nanette apart in een hoekje en konden voor een extra laag bedrag meegenomen worden. En als ze ook daar niet echt meer thuishoorden, die bloemen, dan deelde Nanette ze gewoon uit, meestal aan mensen die er nog wel wat mee konden. Mensen zoals ik dus. Hoe vaak ging ik niet naar huis met nog wat restjes, waarvan ik dan de steeltjes kort knipte om er, eens ze geschikt in kleine vaasjes op de tafel of m'n bureautje stonden, nog een paar dagen intens van te genieten. Heerlijk vond ik dat. Ik voelde me dan steeds ontzettend verwend!...
Met plantjes ging het in het winkeltje net hetzelfde: als ze wat begonnen tanen, of ze waren nog wel levend en gezond, maar bijvoorbeeld uitgebloeid, dan werden ze stevig afgeprijsd, om op die manier alsnog hun weg te vinden naar één of andere tuin. Of een terras, zoals het mijne. Zeker daarom alleen al kon ik het niet laten om, telkens ik daar ergens in de buurt moest zijn, even langs te lopen. Om voor een euro of twee toch nog maar weer eens een hele zak zieltogende flora te 'redden'. (Ja, 'k weet het: ik ben verslaafd...hihi) 
Elke lente en zomer opnieuw, als ik links of rechts plots maar weer eens, met dank aan vraatlustige insecten, ziekte of zonnebrand, met een 'gat' zat ergens in m'n overvolle groenvoorziening -het zou geen énkel ander mens opgevallen zijn- kon ik er altijd op rekenen bij Nanette wel iets betaalbaars te vinden om die leegte te vullen. Vaak was ik voor minder dan één euro al gesteld. Dit jaar, na die fikse winterprik met vriestemperaturen van -30°, is er op mijn geliefde terras echt ontzettend veel gesneuveld. 'k Heb, in de zeven jaren dat ik hier nu woon, nooit eerder zóveel 'gaten' gehad. En die hoopte ik uiteraard heel erg budgetvriendelijk weer te kunnen opvullen...
Maar niet alleen voor de zeer prijselijke flora sprong ik geregeld bij Nanette binnen. Er is meer! Jaren geleden gaf ik geregeld redelijk wat geld uit aan bloemen en planten. M'n verslaving kende toen hoogdagen... hahaha ... Maar de laatste jaren, met een zoveel kleiner inkomen, werd dat, noodgedwongen, een heel pak minder. Op zich zeker niet slecht, want in plaats van gemakzuchtig met geld te smijten, werd dat stukje verslaafde in mij zoveel creatiever op 't vlak van bijvoorbeeld planten stekken en bloemen zaaien. Veeeeeel beter, als ge 't mij vraagt! Maar, daardoor kwam ik uiteraard minder voor de plantjes en de bloemetjes bij Nanette. Het laatste jaar, met meer dan ooit een platte portemonnee, liep ik, als ik in de buurt was, gewoon even binnen voor een gezellig vriendinnenbabbeltje! In een wereld waarin alle sociale contact op een uiterst laag pitje staat, is zoiets goud waard. Met of zonder bloemen. En dat zie ik mezelf in gelijk welke andere winkel nog niet zo snel doen...
Vorige week zaterdag deed ik boodschappen in dezelfde straat als waar het winkeltje van Nanette was. Met alle aankopen netjes in m'n fietstassen gestouwd, deed ik, gewoontegetrouw, een paar passen haar richting uit. Het bijzonder bruusk weerkeren van het besef dat 'ze er niet meer was', stopte me zodanig pardoes in m'n vaart dat een andere voetganger met een luide vloek achterop tegen m'n fiets knalde. Wat verweesd stond ik daar maar wat te staan, als aan de grond genageld, daar op de stoep, dik in de weg voor al die druk winkelende mensen om me heen, m'n fiets tegen me aangedrukt en op m'n lip bijtend om niet in tranen uit te barsten. Eerlijk gezegd schrok ik zelf nog van de hoeveelheid emoties van gemis en ja, zelfs van rouw... 't Zal nog serieus afkicken worden, denk ik, afkicken en gewoon worden aan een leven zonder.
Lieve Nanette, dank je wel voor zoveel jaren vol prachtige bloemen en planten, dank je wel voor zoveel kleine en grote geschenken, dank je wel voor al die gezellige babbels en dank je wel voor die vele vrolijke, absoluut bijzonder winkelmomentjes. Ik ga het allemaal ontzettend hard missen, en dat mag de hele wereld gerust weten! ♥️