En elke keer er met veel bravoure aangekondigd werd dat Karen een plaat zou maken, beantwoordde ik de televisie luidop met minstens evenveel panache en de bijhorende brede handgebaren: "En Kristína maakt een boék!!!" Ik veronderstel dat het u niet al te veel moeite kost om me dat in uw verbeelding daadwerkelijk te zién doen... 😉
Maar, hoe zot het er ook uit gezien zal hebben, het was absoluut de volledige waarheid, want in exact diezelfde periode maakte ik inderdaad een boek. Uiteraard met het volle besef dat er ontelbaar vele individuen in de geschiedenis van diezelfde mensheid ook boeken gemaakt hebben, met mogelijk in zoveel opzichten boeiendere literatuur, durf ik toch, zij het met enige bescheidenheid en voorzichtigheid, te opperen dat mijn 'boek-maken' wel eens minstens even leuke -wie weet zelfs veel leukere- televisie had kunnen geweest zijn... Dus schets ik u bij deze graag een paar mogelijke afleveringen van het nooit gemaakte tv-programma 'Kristina maakt een boek'.
Natuuuuurlijk verfilmen we het gesprek met mijn moeder, die zich bij mijn voornemen een boek te maken bijna voorspelbaar laat ontvallen "Wat? Alwéér!? En ge hebt al die vorige boeken nog niet eens allemaal verkocht!" Waarop ik haar geduldig uitleg dat er een groot verschil is tussen een boek schrijven en een boek maken. Mijn eigen boeken schrijf ik eerst helemaal, en zelf, uiteraard, en 'k maak er daarna, ook helemaal op eigen houtje -en dus zonder er mee naar een gespecialiseerde drukkerij of uitgeverij te gaan-, een tastbaar en verkoopbaar boek van. In dit geval echter diende ik slechts als 'verwerker' van iemand anders schrijfsels, en fabriceerde ik van een uitgetypte bundeling van losse verhaaltjes een gezellig en heel persoonlijk drukwerkje. "En waarom?" wil ons moe weten. Tja... Goeie vraag eigenlijk. Heu, gewoon, omdat de schrijfster in kwestie zoiets zelf niet kan; mijn boeken en hun layout geweldig vindt; en ik erg graag met zulk soort computergepruts bezig ben. "En da's vermoedelijk ook weer 'vrijwilligerswerk', niet?" polste ze meteen, "Ge gaat weer uren, dagen, maanden gratis en voor niks werken zeker..." Waarna ze zich gegarandeerd met een zucht naar de camera richt om de kijkers achter de buis mede te delen: "Ach ja, ze zal het ook nooit leren, hé. Altijd maar weer al die talenten en gaven voor 't voordeel van zowat iedereen anders gebruiken, en láten gebruiken. En zelf heeft ze gene nagel om aan haar gat te krabben!..." Plezierige televisie verzekerd! Niet dan? hihihi
Sowieso kunnen ook wij verschillende afleveringen vullen met de commentaren van vrienden, fans en familie. Ik hoor ze zo al vertellen over m'n ongelofelijke creativiteit. Een aantal fervente fans en enthousiaste lezers van mijn eigen verhaaltjes in mijn blog en de twee reeds uitgegeven boeken wijkt dan vermoedelijk vollédig af in die richting, vrees ik.
Men gaat zeker en vast stoefen over m'n 'computer-kunnen', en 'dat dat állemaal van onze va komt', en 'dat die nu van fierheid nogal zou zitten blinken, zenne!' Dingen die vast ook uitgebreid aan bod zullen komen, zijn 'dat ons Kristina wreed goed bezig is' en 'zeker nu met die depressie en zo hiermee tenminste een beetje afleiding heeft'. Allicht vallen er toch wel een aantal uit de lucht en geven dan een totaal ongeïnteresseerde reactie van "Ha? Allé vooruit, z' heeft dus alwéér één van die halvegare projecten van haar op poten gezet..." En tot slot kunt ge er donder op zeggen dat er gegarandeerd een paar sympathieke onnozelaars aan het woord komen waarvoor ik, uitsluitend aan dezelfde 'gratis' voorwaarden uiteraard, 'ook wel eens een boek mag maken'...
Een hele plezante episode uit 'Kristina maakt een boek' zou die zijn waarin de schrijfster in kwestie, vriendin Marie-José, naast mij aan de computer zit, om, samen met mij, een heel aantal beslissingen qua layout te maken. Aangezien het niet mijn boek is wil ik natuurlijk graag uitzoeken wat zij zelf voor de uitgave van haar cursiefjes wenst. Het is niet omdat ik iets mooi vind dat het ook een ander zijn voorkeur wegdraagt, hé. En voor iemand die ab-so-luuuuuut niets, maar dan ook écht niéts van computers en hun eindeloze mogelijkheden kent, heeft mijn razendsnelle voorschotelen van die vele duizenden keuzes qua kleuren, lettertypes, bladspiegel, schikking, afmetingen enz. enz. enz... al gauw iets weg van net niet echt griezelig maar toch..., sowieso wreed imposante en nooit eerder geziene tovenarij. "Kiest gij maar", stamelde de lieve dame in eerste instantie, totaal overdonderd en bijzonder zwaar onder de indruk. Maar door de keuzes een heel stuk te beperken zijn we er toch uitgeraakt, hoor, en geloof me: ze is fantastisch tevreden met het resultaat!
Toch minstens één aflevering zou er gewijd mogen worden aan de enorme krachtinspanning van het maandenlang ganse dagen, vaak tot diep in de nacht, niet aflatende computerknoeften, het ene moment met al wat meer energie dan het andere, meestal uitermate content met m'n werk, doch opvallend vaak stevig begeleid door continue gevloek en onophoudelijk gezucht. Let wel, ik heb mij wreed goed geamuseerd al die tijd, versta mij vooral niet verkeerd, maar zo achteraf gezien was het misschien toch niet zo'n goed idee om die uitgetypte versie los te maken en in te scannen, en de tekstblokken daarna met geduldig knip- en plakwerk -op zich al meer dan reden genoeg tot frustratie- alles manipuleerbaar in een werkzaam 'Word' document te krijgen. Zo'n scanprogramma herkent slechts 'tekens', géén woorden en zéker geen zinnen, met als resultaat dus een volledig onleesbaar gekribbel en gebrabbel. Elk woord, elk punt, elke komma, alles, absoluut álles moet minuscuul, teken per teken, gecontroleerd worden, honderden bladzijden vol. Ik ging er op zeker moment afschuwelijk scheel van kijken, echt verschrikkelijk. Ergernis dus, genoeg om de computer door het venster te keilen. Volgens mij heb ik Marie-José's boek minstens tweehonderd keer volledig gelezen! Ik kan elk cursiefje zowat klakkeloos van buiten opzeggen, denk ik. En dan -aaaaargh!- dat volstrekt ongewenst en vaak verschietachtig plots verschuiven van tekstblokken, alinea-verdelende figuurtjes en paginanummers. Frustratie! Om je haren bij uit te trekken!... Allé, u begrijpt meteen het gevloek iets beter, veronderstel ik. 😀
En ja, 'k weet het: 't was vermoedelijk veel sneller klaar geweest als ik al die verhaaltjes simpelweg opnieuw 'manueel' ingetikt had. Niks aan te doen, dat onthouden we dan maar voor de volgende keer. Alweer wat geleerd, hé!
Zeker ook één of meer episodes mochten er gewijd worden aan de geweldige gesprekken met Roger, woordkunstenaar en goede vriend. Roger doet al een hele tijd de definitieve correctie van al mijn openbare publicaties en is daar echt razend snel en uitmuntend in, dus ging er in dit geval eveneens een kladversie zijn richting uit. Te zien aan de buitengewoon talrijke rode markeringen op elke bladzijde heeft ook hij wreed gezweet op dit manuscript. Die balpen is gegarandeerd aan vervanging toe. En ik, ik mocht dus nógmaals met een vergrootglas het hele document doorworstelen om ook al déze verbeteringen aan te brengen.
Het meer intellectuele televisiekijkend publiek zou gesnoept hebben van onze gezellige maar oeverloze discussies over de wetten der Nederlandse taal en hun al dan niet terechte toepassing op de cursiefjes van Marie-José. Want, waar trek je de lijn, hé? Wanneer kom je bijvoorbeeld wel, of juist niét, tussen in het correct vormen van een bepaalde zin. Heeft de auteur goed geweten z'n voeten geveegd aan de geplogenheden om iets in de juiste emotie weer te kunnen geven -zoals ik dat inderdaad heel erg vaak met veel verve doe-? Is het een kwestie van neergeschreven spreektaal, en laat je dat dan zo -zoals ook regelmatig bij mij- of pas je dat dan aan? Is het een moment van onwetendheid van de penvoerder geweest, of een onoplettendheidje bij het overtypen?... Logischerwijs weten Roger en ik dat heel precies wat betreft onze eigen schrijfsels, maar met het werk van onze vriendin bleef dat voor ons toch een beetje gokken. Flagrante schrijffouten werden genadeloos verwijderd, dat spreekt voor zich. En over al het andere hebben we stevig wat uurtjes vol wijsheid, hilariteit en koffie weggeredeneerd. Maar aangezien dat voor ons sowieso een geliefd tijdverdrijf is: zálig! Zeker geen verspilde tijd dus. Én ik heb links en rechts voor mezelf ook nog wat opgestoken. Super, toch!?
Tja, een boek schrijven is niet voor iedereen vanzelfsprekend, maar een boek máken is absoluut ook geen peulenschil, hoor, geloof me! Al heb ik het af en toe grondig verwenst, 'k heb er beslist ook dik van genoten om er mee bezig te zijn. En aan 't eind van die vele lange dagen, onmetelijk opgelucht dat het éin-de-lijk helemaal klaar was, maakte het fraaie eindresultaat me zo mogelijk nog veel gelukkiger.
Over een maandje of twee, drie doe ik dit allemaal -heel de reutemeteut van gezucht en gevloek, van gepalaver over taalregels, van eindeloos prutsen aan layout details- nog eens op m'n gemakje opnieuw, maar dan voor mezelf, voor m'n volgende boek, zodat dat de derde editie van 'Kristina vertelt' op tijd klaar raakt om bij jullie onder de kerstboom te liggen.
Een mens doet zichzelf soms wat aan, hé, maar geef toe dat Kristina die een boek maakt geweldig goeie televisie zou kunnen geweest zijn. Of toch minstens even boeiend als Karen die een plaat maakt... 😉
Eigenlijk had ik dit verhaal al eerder willen schrijven. 't Was er gewoon nog niet van gekomen en daardoor raakte het een beetje in een vergeethoekje. Maar omdat ik Marie-José in het ziekenhuis bezocht, waar ze revalideert na een operatie aan haar heupgewricht, en we het nog over haar boek hadden, vond ik de tijd opnieuw ideaal om al m'n bedenkingen weer van onder het stof te halen.
Ondertussen is het boek van Marie-José Thys-Matheyssen -zo heet ze voluit- met de titel 'De Kleine dingen van het leven, M.J.'s cursiefjes' in een kleine oplage gedrukt -hoofdzakelijk voor 'persoonlijk' gebruik, niet openbaar verkrijgbaar dus (voor wie het zich afvroeg)- en bij haar afgeleverd. De familie, vrienden en kennissen die een exemplaar ontvingen zijn allemaal ontzettend enthousiast vertelde ze mij, en niet alleen over de inhoud, maar zeer zeker ook over de uiteindelijke layout -mijn werk dus- waar ze zelf nog steeds geweldig blij mee is. M.J.-ke, zoals men haar ook liefdevol placht te noemen, kan niet nóg meer blinken van trots op háár boek. Net zoals ze blijft overlopen van dankbaarheid naar mij toe.
En voor die twee dingen, daar doe ik het natuurlijk allemaal voor, hé. 😊
Geen opmerkingen:
Een reactie posten