Naaimachinemiserie.

De titel van dit verhaaltje had gerust ook "Bijna, maar gelukkig net niet!" kunnen zijn, want ik had het gisteren eventjes bijzonder benauwd...
'k Was mezelf de hele voormiddag weer haast voorbijgelopen. Snel even dit en snel even dat, en tussendoor het ene na het andere telefoontje. Pffft. Hoog tijd om weer een beetje tot rust te komen, vond ik en besloot op m'n gemakje wat naaiwerk te doen. Net toen ik m'n minstens 25 jaar oude trouwe Husqvarna naaimachine op m'n grote houten woonkamertafel zette, rinkelde, alsof het afgesproken werk was, de telefoon nogmaals. Eén van de buurvrouwen uit het gebouw, een dame die al enige tijd geleden de weg naar mij vond voor hulp allerlei, o.a. naaiwerk, wou graag weten of ik voor nog een andere bewoonster hier eventueel ook een rokje wou en kon inkorten. "Dat komt perfect uit", antwoordde ik opgewekt, "de naaimachine staat juist klaar! Laat maar komen, die rok!" Even later ging de deurbel en een beetje beduusd door mijn blijkbaar nogal ongewoon enthousiaste bereidwilligheid vroeg de mevrouw in kwestie of ik er toch écht niks mee in zat om een nieuw zoompje te leggen in haar rok, die al meer dan keurig afgetekend en zelfs gedriegd was. "Maar nee!", was lachend mijn repliek, "da's een fluitje van een cent!" En haar verbazing werd nog groter toe ik vervolgde met "Kom je hem seffens terughalen of wil je er liever heel even op wachten?..." 
Wel, normaal gezien IS zoiets ook echt een fluitje van een cent, een kleine 10 minuutjes werk. Maar gisteren dus niet...
Omdat de eigenaresse van de rok toch liever een uurtje later weer terugkwam, zocht ik eerst uitgebreid alle nodige klosjes garen bij elkaar. Iets tussen donkerbruin en zwart voor haar rok, doodgewoon zwart voor 2 in te korten jurken van mezelf -tja, ik ben maar een klein madammeke, hé, wel breed, maar niet lang- en dan nog een erg moeilijk te bepalen lichtblauw voor nog een derde, ook te lang zomerkleedje van mij. Eenmaal de juiste klosjes verzameld, knipte ik nauwkeurig het gemarkeerde stuk van de rok af en zette me vervolgens achter m'n naaimachine. En toen gebeurde het!...
Zoals altijd stak ik, dan pas, de stekker van de naaimachine in het stopcontact en begon geconcentreerd de draad langs de juiste weg naar en door de naald te rijgen. Op datzelfde moment hoorde ik een heel licht geknetter en onmiddellijk verspreidde zich vanonder de naaimachine een dikke vette grijze rook! Paniek, inderdaad, maar niet genoeg om niet bliksemsnel, bijna volautomatisch, te reageren door de verbinding van de machine met het elektriciteitsnetwerk te verbreken. Achteraf bedacht ik me dat ik mogelijk ook nog een elektrische schok geriskeerd had, maar daar denk je op zo'n moment echt niet aan: de plug van de stroomkabel, die zich vlak naast mijn rechterhand bevond, uit de machine trekken, dat ging véél sneller dan van m'n stoel opstaan en me omdraaien om de stekker uit het stopcontact in de muur te halen!... De zware, laaghangende rook bleef echter walmen en vulde in geen tijd de hele kamer en even later ook het hele appartement. En stinken! Man, man, man, met geen woorden te beschrijven, zo verschrikkelijk stinken!
Heel voorzichtig heb ik de machine opgetild en naar buiten gedragen, om ze daar op het terras op haar zijkant verder te laten liggen uitwalmen. Daarbij viel pardoes het klepje aan de onderkant eraf, en eerlijk gezegd: veel meer schade dan een enigszins gesmolten, antiek ogend kleine 'relais'-ding zag ik niet... (Na enig opzoekwerk blijkt dit de 'overbruggingscondensator' te heten.)
Met alle deuren en vensters wagenwijd open duurde het toch nog een hele tijd voor de rook en de stank uit m'n huis verdwenen. Terwijl ik -letterlijk en figuurlijk- weer op adem kwam, realiseerde ik me dat we vermoedelijk ternauwernood aan veel erger ontsnapt zijn. Als ik de stekker van de naaimachine éérst in het stopcontact gestoken had vooraleer op m'n duizend gemakjes naaigaren te gaan uitzoeken, ver weg in de achterste kamer van 't appartement, dan zou ik het geknetter niet gehoord en de rook niet terstond opgemerkt hebben. Mogelijk was dan, lang voor ik goed en wel kon ingrijpen, de houten tafel beginnen smeulen, met, wie weet, want dat gaat razendsnel, een uitslaande brand als gevolg. Ik moet er niet aan denken!... 
Dat heb ik dus altijd, hé: heel koelbloedig en doelgericht handelen in tijden van nood, en achteraf pas bibberende benen en koud zweet. Maar 'k heb er in dit geval toch niet te lang bij stilgestaan en er al helemaal niet van wakker gelegen. Na enig opzoekwerk op het internet naar wat een nieuwe naaimachine tegenwoordig moet kosten, is er besloten dit 25 jaar oude gerief samen met m'n andere, 'reserve', 'voor zwaar werk' Pfaff naaimachine -minstens 50 jaar jong en in loodzwaar gietijzer, maar loopt nog steeds als een trein- eens binnen te doen voor 'groot onderhoud' bij de Naaimachine-Kliniek hier in Deurne. De buurvrouw is ondertussen -uiteraard- verwittigd dat het inkorten van haar rok dan toch een heel stuk langer zal duren dan de verwachtte 10 minuutjes, en mijn jurkjes blijven voorlopig ook nog wel eventjes veel te lang... Maar in 't beste geval heb ik dan misschien binnenkort voor de zeer betaalbare kostprijs van onderhoud en mogelijke wisselstukken terug 2 perfect snorrende naaimachines. En lukt dat niet -of beginnen ze er niet eens meer aan, dat valt nog af te wachten- dan kan ik me nog altijd een nieuwe aanschaffen. De kostprijs voor een ietwat degelijke naaimachine zal dan stellig een behoorlijke aanslag op mijn portemonnee zijn, maar, geef toe: da's nog altijd niks vergeleken bij het moeten herstellen en herinrichten van een half verkoold huis, hé... Zoals ik al zei: bijna, maar gelúkkig net niet. Oef! ;-)

P.S. Ondertussen bracht ik, met de hulp van vriendin Betty en haar auto, beide naaimachines naar de Kliniek, en er is bijzonder goede hoop dat ze binnen de kortste keren, en opnieuw voor zeer vele jaren, weer vrolijk zoemend dienst zullen doen. ♥

Mondmaskers à la Kristina.

Eerst zeiden ze dat het totaal nutteloos was. Dan bleek het dragen ervan eventueel toch wel nuttig te kunnen zijn. En nu, nu zijn we allemaal verplicht van er ééntje te dragen... De mondmaskersoap van België. Zucht.
Bon, de voorbije weken gebruikte ik telkens een exemplaartje mijn overvloed aan kleurrijke sjaals als gezichtsbescherming. Ja, 'k had nog een echt mondmasker liggen van verfwerken ooit, maar dat was me te hard, en vooral veel te saai. Uiteraard. Het kon nog wel beter dan die sjaals volgens mij, maar 'k had écht niet veel zin om te beginnen stofkes uitzoeken, te verknippen, om te zomen, en heel den bazaar, om zo aan de hand van de geijkte patroontjes 'echte' mondmaskers te fabriceren. Ik heb oprecht eindeloos veel bewondering voor al die mensen die, als ware superhelden moedig en onversaagd, honderden, misschien zelfs duizenden, van die stoffen masker in elkaar aan het stikken zijn, en op die manier grote delen van de zorgsector en hele scholen voorzien van het zo noodzakelijk beschermingsmateriaal! GE-WEL-DIG!!! ♥️
Een paar nachten geleden floepte er echter plots een lumineus idee in m'n hoofd. Helemaal aan het begin van deze crisis zag ik een filmke waarin een vrouw van een papieren zakdoekje, 2 elastiekjes en 2 nietjes een heel eenvoudig, doch prima passend mondmaskerke in elkaar plooide. En ik bedacht me dat zo iets dan toch ook moest lukken met die vele ongebruikte (ik snuit en nies al jaren wegens zoveel meer hygiënisch uitsluitend in papieren wegwerpzakdoekjes), doch netjes bijgehouden stoffen zakdoeken in m'n lade! Wasbaar op zelfs 90° indien nodig en zo eenvoudig om e strijken... Aldus ontstonden de mondmaskers à la Kristina! Niet moeilijk om maken en ze werken echt.
En voor de nieuwsgierigen of zij die mijn ideetje ook willen uitvoeren, volgt hier -ha ja, natuuuurlijk, wat had je gedacht dan- een met foto's gedocumenteerde handleidingske! 

1. Wat heb je nodig? Twee dameszakdoeken (ongeveer 30 cm op 30 cm), twee maal 15 cm elastiek, naald en draad of de naaimachine, strijkijzer, kopspeldjes en een schaartje voor de losse draadjes af te knippen. En in mijn geval zeker ook m'n leesbril nog, anders zie ik voor geen meter of 't wel een beetje klopt wat ik aan het doen ben...

2. Leg de 2 zakdoeken op elkaar, met de mooie zijden naar buiten. Het kunnen twee dezelfde zakdoeken zijn of verschillende, zoals jij het mooi vindt, maar let wel: 't is wel 't makkelijkste als ze precies even groot zijn. Sowieso: hoe leuker de zakdoeken, hoe leuker het mondmasker! 

3. Stik of naai 1 kant van de zakdoeken aan elkaar. Dit wordt de onderkant van het mondmasker. En zo blijven de beide zakdoeken alvast netjes op hun plaats zitten bij de volgende handelingen.

4. Nu komt het 'moeilijkste': strijk verschillende plooitjes in de op elkaar liggende zakdoeken, zodat je een soort harmonicavorm krijgt. Het is even zoeken hoe groot de plooien precies moeten zijn om netjes uit te komen. Eigenlijk het steekt niet echt heel nauw hoeveel of hoe groot ze zijn. Het is een kwestie van de stof aan de zijkanten bij elkaar te krijgen, en achteraf het 'bolle' effect te hebben waardoor het masker aan je gezicht aansluit.

5. Steek elk plooitje vast met een kopspeldje en doe dat uiteraard aan beide zijkanten.

6. Vergeet niet om meteen in elke eerste en laatste plooi, én aan beide zijkanten de elastiek er mee tussen te pinnen.

7. Stik of naai de zijkanten vast.

8. Haal de spelden er uit en stik of naai voor de stevigheid en de zekerheid nog eens een keertje naast het eerste stiksel.

9. Voilà, het mondmasker is klaar! 

P.S. De bovenzijde is open gebleven, zo kan je er desgewenst nog een 'filter' tussen steken. 

Mondmaskers à la Kristina: super snel en o zo gemakkelijk! En zoals je hier kan zien: het past én het werkt. 'k Denk da'k zo wel naar buiten kan, hé, veilig, fleurig en zonder me al te veel te moeten generen. Goed bedacht van mij, toch?! *blink blink* ;-)